Page 98 - ebook.msu.ac.th

๘๗

ไปอยู่ตาม เฮือนชานไผมัน ดั่งเดิมดีแม้ง

งัวควายช้าง ไผมันจูงจ่อง

เป็ดไก่เลี้ยง จ้าได้แล่นไป แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น อันว่าธีตาน้อย นางงามตนลูก

ได้เห็นพระแม่หล้า คีงค้อมเกิดมา

เจ้าก็ยัวรยาตย้าย เห็นแม่มารดา
นางก็ทนสะออนอก เกี่ยวกลอนกวนไห้

นางจิ่งโซมเอาน้อย นางงามตนลูก
เลยอุ้มจูบฮ้อง หิวไห้หอดแฮง

แสนจักดีใจแม้ง ค้าแพงลูกของแม่
สุดที่ได้หน่วยแก้ว ตายแล้วเกิดมา แม่เอย

สุดที่ได้ยอดฟ้า คั้นเหนี่ยงดาวเดือน ก็ดีท้อน

ไป่ปานคัชชนามมา ผายโผดเฮาคืนได้
พระบาทไท้ เกิดใหม่คืนมา

ได้เห็นธีตาตน หลูดเททวงล้ม

มโนมัยแม้ง โพธิญาณลงโผด
ซุบคนตายให้เกิดขึ้น คืนได้ดั่งหลัง

อัศจรรย์แท้ มหาคุณผายโผด
สุดพระเจ้าแผ่นหล้า มีเพี้ยงไป่ปาน ได้แล้ว

พระกล่าวแล้ว มโนเนตรดีพระทัย
ในเมืองคนเทวา ยอดโลกีย์กว้าง

๏เมื่อนั้น ภูมีเจ้า เทวีเกิดใหม่

ไหว้คัชชนามท่อนท้าว ยอไว้หว่างเศียร
ลูกมหาราชเจ้า ยืนหมั้นหมื่นอสงข์ พ่อท้อน

เจ้าก็ถามอ่อนน้อย แก้วหน่อใจเมือง

เป็นเที่ยงจิง ซู่ประการดีแล้ว
พระก็โมทนาย้อง มหาคุณกงโลก

ได้เพิ่งบุญพระยอดแก้ว บาท้าวโผดคืน
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เสด็จด่วนเมือเมือง

ทั้งนางงาม แม่ตนเมือพร้อม
ปางนั้น คัชชนามท้าว เสวยเมืองแทนพ่อ

อันว่า สองแจ่มเจ้า นางท้าวนั่งเฮียง