Page 99 - ebook.msu.ac.th

๘๘

เมื่อนั้น เจ้าจิ่งผันถีบใช้ ทันหมู่เสนา

สูจิ่งทันภูธร ลูกกูเดียวนี้

เมื่อนั้น เสนาฟ้าว ตามค้าเลยแล่น
ฮอดแจ่มเจ้า แพงล้านเล่าทูล

เมื่อนั้น เสเนตรท้าว ทูลบาทเล็งโญ

ทูลค้าควร อ่อนหวานมือไหว้
๏บัดนี้ ราชาท้าว เมืองขวางกษัตริย์ใหญ่

พระขอเชิญแจ่มเจ้า บาท้าวเข้าสู่เวียง ว่าดาย
เมื่อนั้น คัชชนามได้ ยินค้าเขากล่าว

ปางนั้น สามแจ่มเจ้า บาท้าวบ่ขีน
พระก็คะเคื่อนย้าย ลงจากหอสนาม

เขาก็อวยภูธร ขึ้นโฮงหลวงกว้าง

เหลียวเบิ่งคนนันท้วง แคมทางซีซว่า
ฮอดแท่นแก้ว สามท้าวค่อยเซา

เข้าไปผาสาทล้้า โฮงราชเป็นถัน

เถิงสถานทอง ที่ควรแฮงไหว้
เขาก็เชิญบาท้าว ทั้งสามสถิตนั่ง

เหนือเม็งอาชญ์แก้ว เหลืองเหลื้อมพอกค้า
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เมืองกว้างเล่าถาม

สาธุพระลูกแก้ว ทั้งสามมาฮอด ดีลือ
เจ้าพ่อยอดแก้ว อยู่ประเทศด้าว เมืองกว้างที่ใด พ่อเด

อันว่า นามหน่อท้าว เรียกซื่อสันใด นั้นเด

พอยเล่าหลงหลอมา ฮอดเมืองตูข้อย นี้จา
๏เมื่อนั้น โสมเสลาแก้ว คัชชนามทูลบาท

ประนมนอบไหว้ บาท้าวเล่ากลอน

ข้าน้อยนี้ ลูกต่างด้าว เดินประเทศทางไกล พระเอย
เทื่อเที่ยวหาเฮียนอาคม ศาตร์ศิลป์ถองถ้วน

จิ่งได้เดินจรดั้น ไพรสณฑ์พงศ์เถื่อน
ไหว้ป่าไม้ หลายแท้โยชน์ยาว

เพื่อแสวงหาวิเสสท้าว เฮืองฮุ่งศาตร์ศิลป์ พระเอย
พอได้มีอาคม แว่นแยงแลงเช้า