Page 100 - ebook.msu.ac.th

๘๙

ข้าน้อย ซื่อ “คัชชนาม”ท้าว เมืองเดิมสาเกส

เป็นลูกนายย่าเถ้า คนไฮ้เที่ยวจร

แม่ไปกินน้้าฮอยช้าง จิ่งได้เกิดมีครรภ์ พระเอย
ให้ซื่อว่า “คัชชนาม” ลูกนาเคนทร์ช้าง

สองคนนั้น บาคานเป็นบ่าว

ได้เป็นแหล้งซ่วงใช้ ตนข้าเที่ยวมา นี้แล้ว
๏เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ทงเมืองกษัตริย์ใหญ่

พระก็เวนมอบบ้าน เมืองให้แก่บา
เจ้าจงเสวยราชสร้าง ทงแท่นสองเมือง ก็พ่อท้อน

ทั้งนางงาม พ่อมอบเวนเคนให้
เชิญเจ้าเสวยสร้าง คองเมืองตุ้มไพร่

พ่อก็เถ้าแก่แล้ว ขอซ้อนเพิ่งบุญ ลูกเอย

เมื่อนั้น บาศรีท้าว คัชชนามทูลบาท
ข้าน้อยนี้ ยังหนุ่มน้อย ค้าฮู้ก็ไป่ถอง พระเอย

บ่ควรจักทงพลล้าน อนันตแสนโกฏิ ได้แล้ว

ขอเชิญบุพพิตราชเจ้า เสวยสร้างสืบเมือง ก่อนเทอญ
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เชิญอ่อนหลายที

จอมเมืองพระ บ่ยอมยังต้าน
พ่อขอเชิญบาบุญท้าว ชายเซ็งคองนั่ง

ตุ่มไพร่ฟ้า เมืองบ้านให้อยู่เย็น พ่อท้อน
เจ้ายอดแก้ว จอมอ่อนเหนือหัว

พ่อขอถวายชีวัง มอบบาบุญกว้าง

คัชชนามเสวยเมือง

๏เมื่อนั้น คัชชนามท้าว กุมารฮับราช

ท้าวก็ขีนบ่ได้ พระเมืองเจ้าบ่ยอม
กับทั้งเทวีแก้ว เสนาน้อยใหญ่

ฝูงไพร่ฟ้า เมืองกว้างทั่วแดน
พายกมอบให้ คองนั่งเมืองขวาง

สาธุการดอม ต่อบาบุญท้าว
ยอให้แปงเมืองสร้าง คองเมืองตุ้มไพร่

ยกให้พระบาทไท้ เหนือพื้นนั่งปอง แท้แล้ว