Page 104 - ebook.msu.ac.th

๙๓

ลางเทื่องูเขียวเกี้ยว ชาวเมืองเขาซิซ่อย เจ้าแล้ว

งูเหลือมเกี้ยวหว่างท้อง เขาซิได้ซ่อยดึง

คือดั่งหยังเหยื่อต้อง สะเด็นใส่ตาตน
เขาซิได้ซ่อยปัด ออกจากตาตนเจ้า

บัดนี้ เฮาจักเดินไพรกว้าง อรัญญายาวโยชน์ จิงแล้ว

เจ้าจงเสวยราชสร้าง เมืองบ้านให้อยู่เย็น นั้นท้อน
๏เมื่อนั้น ไม้ฮ้อยต้น ก้มขาบบาทา

ท้าวก็ชลทาไหล หลั่งลงฮ้าแก้ม
ปองค้าต้าน เสนาตางพระราช

ให้เจ้าได้คาดช้าง ดาห้างขวีทง
แต่นั้น นายควันช้าง เสนาคาดเคื่อง

ใส่แสนค้าบาทเจ้า ดาห้างแต่งดี

เขาก็เอามาเฮียง แท่นค้าเกยแก้ว
บาจิงเมือในห้อง หอปางผาสาท

นบนอบนิ้ว ทูลไท้สั่งลา

ค่อยไปดีเยอ บุญเฮืองเจ้า จอมหัวพระบาท ข้อยเอย
เจ้าซ่างปะข้อยไว้ สองท้าวพรากไป แท้นอ

ขอให้จอมหัวเจ้า อย่าวางเสียเป่า แท้เนอ
อย่าได้ละข้าน้อย วางไว้ผู้เดียว

ขอให้จอมหัวเจ้า น้าสาส์นคืนเที่ยว
อย่าได้ละข้อยน้อย วางไว้แค่เมือง แด่เนอ

ผิว่า จอมหัวเจ้า น้าสารสุดที่

เมืองใดนั้น ขอให้คืนต่าวตั้ง มาสร้างสืบเมือง แด่ท้อน
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว คึดยากในใจ

คอนๆคึด อิดูบาท้าว

พระก็แยงเมือห้อง เกยค้าช้างใหญ่
ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น บาท้าวสั่งพระเมือง

สามแจ่มเจ้า ขึ้นขวี่หลังพาย
สามบาคาน ฮ่วมพายเดียวดั้น

เจ้าก็เสด็จย่างย้าย ช้างใหญ่เสินๆ แลเยอ
พลหลวงหลาย คั่งทางแหนเจ้า

ฟังเสียงเภรีก้อง เวหาเค้าคื่น