Page 105 - ebook.msu.ac.th

๙๔

หื่นๆค้อง กลองแก้วเสพระบ้า

คะเคื่อนเข้า กายเขตเมืองขวาง พุ้นเยอ

บาก็เตินพลพัก จอดโยธาช้าง
จัดแจงให้ ประดับดีปงเคื่อง

ทัพใหญ่ท้วง ระวังไว้ซู่พาย

เมื่อนั้น สามแจ่มเจ้า เสด็จจากพายสาร
บาก็แยงอาฮาม ข่วงเซาคีงค้อม

สุมทุมไม้ ดวงหอมกั้วกิ่น
เลาะเลียบจ้าย ดงกว้างป่าหลวง เจ้าเอย

๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว ทั้งสองต้านสั่ง
ให้เจ้าคืนสู่ห้อง เมืองแก้วที่สถาน เที่ยวเทอญ

ข้อยก็สอนสั่งเจ้า ให้เจ้าจื่อจ้าเอา

ฮ้อยกอเอย คองเฮาสอน ใส่ใจจ้าหมั้น
ปางนั้น ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น ชลเนตรนองไหล

คะนิงสองบาคาน คั่งทวงเทม้าง

บาก็ยมนาย้อย เต็มตาคะนิงฮ่้า จิงแล้ว
เหมือนดั่งกืนเสี้ยนไม้ หนามก้างคั่งทวง หั้นแล้ว

คือดั่งอกสิแตกม้าง ล้มท่าวทั้งยืน
บาก็โสกาคึด คั่งทวงคาแค้น

ไปดีเยอ จอมหัวข้อย สายใจยั้งขม่อม ข้อยเอย
อย่าได้ต้องที่ฮ้าย หนามเสี้ยนทั่งตีน

ไปดีเยอ สหายแก้ว เสมอตาตนเสี่ยว

อย่าได้ไลละไว้ ไปแล้วให้ด่วนมา แท้เนอ
ฮานี้ เป็นดั่งเกวียนคาค้าง ตมหนองหลุบหล่ม

มีเซือกค้อง ปานโส้ผูกคอ

หนีบ่ได้ เกี้ยวแข่งพันขา แท้แล้ว
ปางหลังเฮา เป็นดั่งงัวเทียมบา บ่วางไลข้าง

๏บัดนี้ ข้อยจักพลัดพรากเจ้า บาบ่าวทั้งสอง
สายใจเอย ค่อยไปเยอเจ้า

เขือก็ชลทาไห้ ดอมกันกิ้งเกื่อน
ชลเนตรย้อย ฮ่้าหน้าหลั่งลง

เมื่อนั้น สพาดพร้อม ท้าวสั่งเสนา