Page 102 - ebook.msu.ac.th

๙๑

จักเป็นข้าซ่วงใช้ ตามบาทบาทา

บัวระบัติแลงงาย บ่ขีนพอน้อย

ขอยอมตายด้วย บาบุญดับชาติ
ซิไลระหว่างข้าง จอมเจ้าอย่าจา พระเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ซ้้าเล่าวอนขอ

มันก็ขนังใจคึด บ่ขีนบาท้าว
ข้าน้อยจนใจแท้ บาคานยอมอบ พระเอย

ขีนบ่ได้ บาท้าวยกใส่มือ
เหนือเกศเกล้า ยอมอบคองเมือง

บ่แม่นปูนพูยา ซิหว่านเสียลงน้้า
ผิคือหินแห่แท้ ซิวางเสียปะป่อย

ซิวางถิ้มใส่น้้า จอมเจ้าบ่เห็น ได้แล้ว

๏เมื่อนั้น เจ้าก็อุพภิเสกท้าว ทศราชเป็นพญา
เสวยเมืองขวาง ให้ฮุ่งเฮืองแทนไท้

พระก็เวนนางแก้ว กัลยายอมอบ

ให้ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น บาท้าวนั่งเมือง
เจ้าก็ปรารถนาตั้ง ของทานอันประเสริฐ

อุทิสาหยาดน้้า หมายหมั้นส่วนบุญ
ได้ทานเมียมิ่งแก้ว เฮืองฮ่วมปองเสนห์

ทานเมืองมวล มอบเวนไปแล้ว
ขอแก่เทโวแก้ว พันตาตัดส่อง ดูท้อน

มาซ่อยจ้าจื่อไว้ ทานข้อยซู่อัน แด่เนอ

ขอให้บุญมากได้ ยาวยิ่งสัพพัญญู แด่ท้อน
น้ากองทาน สู่นีรพานแก้ว

ผู่ข้าได้ทานเมียแก้ว ทั้งเมืองยอมอบ จิงแล้ว

ขอให้ม้มบาปฮ้าย เวรข้องอย่าได้มี แด่เนอ
เมื่อนั้น เจ้าก็เตินเข้าให้ น้าคองตีป่าว

ฝูงพี่น้อง เมืองกว้างซู่คน
อันว่า ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น เสวยราชเมืองขวาง

บาคานเลย สั่งสอนคองบ้าน
ให้เจ้าท้าบุญสร้าง ศีลทานอย่าขาด

ตักบาตรหยาดน้้า สังฆะเจ้าทอดทาน