Page 103 - ebook.msu.ac.th

๙๒

อย่าเบียดเบียนไพร่น้อย ข่มเห็งไพร่ชาวเมือง

อย่าเบียดเบียนคนทุกข์ ข่มเห็งคนใบ้

๏อันหนึ่ง อย่าได้จาสหาวต้าน ค้าแข็งสอนไพร่
อย่าลักลอบเหล้น เมียแก้วเพิ่นแพง ญิงนั้น

อย่าไปท้ามารยาล้อ เอาผัวเขามากอด แท้เนอ

ญิงเขามีพ่อแม่เลี้ยง ตนเจ้าอย่ากอดกุม
เฮานี้ คนเดียวแท้ มาแกมบ้านเพื่อน เจ้าเอย

เจ้าหมั่นต้าน ค้าเถ้าให้ค่อยถาม พี่เนอ
เจ้าจงฮักชาวเมือง ดั่งตาสองเบื้อง

ฮักเมียลูกเต้า เสมอดั่งตาตน
ทั้งพี่น้องทางเมีย ดั่งเดียวโดยแท้

อย่าจังไฮฮ้าย เวรังซิเวียนคอบ

บาปแล่นต้อง เถิงเนื้อส่องบ่เห็น เจ้าเอย
ท้าวสั่งสอน ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น ทุกสิ่งบรบวน

บาคานเอย จงจื่อจ้าค้าเจ้า

บรบวนแล้ว บาคานนบนอบ
เทียนธูปดอกไม้ ถวายเจ้าพระยอดธรรม หั้นแล้ว

ไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น เสวยราชเมืองขวาง
แทนบาไท อยู่เกษิมสุขสร้าง

คองเมืองกว้าง เซียงขวางเสวยราช
ฝูงไพร่น้อย ยินสะอื้นซื่นซม แท้แล้ว

คัชชนามเดินตามฮอยพ่อ
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงคัชชนามท้าว บาบุญตนประเสริฐ ก่อนแล้ว

พระก็เดินดุ่งดั้น เมือหน้าค่อยไป

แต่นั้น พระจิ่งแหนะสั่งถ้อย พระบาทเมืองขวาง
จาค้าควร สั่งลาเมือหน้า

ราชาไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น ทงราชเมืองขวาง ข้อยเอย
บัดนี้ พี่จักลาบาคาน ค่อยอยู่ดีเยอเจ้า

พี่จักเดินดุ่งดั้น ไปประเทศทางไกล ก่อนแล้ว
เจ้าจงท้าไมตรี แก่ชาวเมืองกว้าง

คือดั่งคนเดียวได้ ในอุทรเกิดฮ่วม กันดาย