Page 107 - ebook.msu.ac.th

๙๖

บาก็แยงไพรสณฑ์ ไต่น้าฮอยช้าง

หลิงเห็นมิคราชเนื้อ ในไพรเต้นตื่น พุ้นเยอ

เสียงคื่นๆก้อง ดงกว้างซู่ภาย
สองก็วอยๆขว้าม เขาเขียวหลายลั่น

ฟังเสียงจักจั่นฮ้อง ดังก้องทั่วไพร

มีทั้งไม้ใหญ่ตั้ง ต้นฮ่อมเขาฮอม พุ้นเยอ
ภูธรเลาะ เลียบเนินตามจ้าย

สองก็เดินย่างย้าย เว้าต่อจากัน
สองบาคาน ค่อยเดินน้าช้าง

กอยแฮงเข้า ภูเขาแสนง่อน
หว้ายป่าไม้ หลายมื้อพ่้านาน

พอดูซะซ่อนไม้ เป็นดอกดวงพระกาย พุ้นเยอ

โยธิกาไข กาบหอมโฮยเฮ้า
จิ่งเล่าเถิงประเทศด้าว หนแห่งเมืองสรวง

ราชาตาย จากเมืองแฮมเฮื้อ

๏อันว่า ราชาท้าว เสวยเมืองปางก่อน
ผียักข์ฮ้าย กินเมี้ยนมอดชีวัง

กับทั้งชาวเมืองกว้าง จิบหายเกี้ยงอ่อยห่อย
เมืองสงัดอยู่ปิ้ง เย็นจ้อยดั่งไพร

เหมือนป่าไม้ มิดเงียบบ่มีคน แลนา
บ่มีคนไปมา เหงียบเหงาเป็นฮ้าย

งัวควายช้าง หมูหมาเป็ดไก่

สงัดเงียบเสี้ยง บ่เหลือค้างอยู่เวียง แท้แล้ว
ยังท่อธีตาน้อย จอมเมืองเสมอหล่อ

เป็นลูกสาวเจ้าฟ้า เมืองกว้างที่สรวง หั้นแล้ว

นามกรแก้ว “ค้าสิงห์”เป็นซื่อ
งามยิ่งย้อย นางฟ้าอยู่สวรรค์

เขาก็เอานางไว้ ในกลองหับแจบ
นางนาถน้อย แพงล้านอยู่ใน

ก็เทื่อกัวโภยฮ้าย ยักโขตัวใหญ่
สูงชั่วไม้ ตาลต้นก็จิ่งเพียง หั้นแล้ว

๏ปางนั้น ยักข์ก็กินคนเสี้ยง ทั้งเมืองมรณาต จิงแล้ว