Page 108 - ebook.msu.ac.th

๙๗

มันก็ เอาดูกตั้งเลียนขึ้น กองไว้ท่อภู นั้นแล้ว

ยังท่อ นารีน้อง นางงามลี้ซ่อน

เอานางซุกเซื่องลี้ ในท้องแห่งกลอง
ทองค้าหล้า หลายวันนอนอยู่

ลือจักตายมอดม้วย บ่มีฮู้เมื่อคีง

นางก็ยินกัวเก็ง บ่ตีงตัวได้
มโนมัยเคืองแค้น ในทวงจักแตก ตายแล้ว

ตายก็ตายบ่ได้ ทะลอนเยื้อนโสกเหงา หั้นแล้ว
เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า ดั้นดุ่งเดินไป

พระก็แยงเมืองสรวง ค่อยลีลาเข้า
ท้าวก็แยงโฮงห้อง หอปางผาสาท

พื้นแปดชั้น เหลืองเหลื้อมพอกค้า

อันนั้น หากแม่นผาสาทห้อง โฮงราชเล็งโญ
สองบาคาน ค่อยลีลาขึ้น

ท้าวก็แยงกลองแก้ว เภรีนางนาถ

บาบ่าวท้าว ยอค้อนค่อยตี
ดังสะท้าน คุ้มขว่างในเวียง แลนา

บ่เห็นไผมาจา ถ่องคนพอน้อย
สงัดหมดเสี้ยง เสียงคนมิดแจบ

ท้าวก็ตีอีกซ้้า เสียงก้องคื่นเค็ง
ก็บ่เห็นไผแท้ คนเดินมาจวบ

สงัดจิ่มจ้อย เหมือนแท้ดั่งหลัง

สังเป็นเมืองสูญฮ้าง บ่มีคนคองนั่ง
เกิดเหตุฮ้อน ประการแท้สิ่งใด เจ้าเอย

๏เมื่อนั้น ท้าวก็ตีอีกซ้้า เป็นเทื่อที่สาม

จอมนางงาม อยู่ในกลองแก้ว
นางนาถน้อย สลบท่าวในกลอง

นางคึดว่า ผีสางหลวง ซิเกื่อนเภเอาน้อย
เมื่อนั้น นางคานซ้อย ฟางตายเอิ้นกล่าว

ตกขมะย้าน คีงน้อยหล่าเหลือง
กินก็กินท้อน ยักโขผีใหญ่