Page 109 - ebook.msu.ac.th

๙๘

มันหาก เป็นแต่กรรมข้อยแล้ว ลือเว้นห่อนเป็น

กินก็กินเยอเจ้า กินเสียให้มุดมอด

ข้อยขอทานเลือดเนื้อ ดอมไท้พ่อแม่ตน
ค้อมว่า นางกล่าวแล้ว เสียงนั่งในกลอง

นางก็วอยๆคึด ท่าวทวงเลยกั้น

เมื่อนั้น บาคานได้ ยินค้านางกล่าว
บาบ่าวท้าว เลยต้านกล่าวถาม

ไผผู่มากล่าวต้าน เอิ้นปากในกลอง ดังนี้
คือเสียงคนหลงหลอ อยู่ในกลองแก้ว

เมื่อนั้น นางงามได้ ยินค้าท้าวกล่าว
นางนาถเจ้า แพงล้านเล่าจา

ข้อยนี้ ธรรมชาติเซื้อ ตั้งหากเป็นคน แท้แล้ว

ตั้งแม่นแนวราชา หน่อเมืองจิงแท้
ท่อว่า ยักโขฮ้าย มาเบียนกะท้าโทษ จิงแล้ว

อันว่าพ่อแม่ข้อย ตายเมี้ยนจุ่มจม เจ้าเอย

๏เพื่อนนั้น ได้เอาข้อยไว้ ในที่กลองหลวง นี้แล้ว
ก็เทื่อ กัวโภยภัย ยักข์กินตายเมี้ยน

เจ้านี้ อยู่ประเทศท้าว หนแห่งเมืองใด นี้เด
เจ้าจงหนีแวนเปือง อย่าลอนมาใกล้

ข้อยนี้ เป็นดั่งคนตายค้าง สงสารอย่าได้ฮ่วม ดอมท้อน
อันว่า คนจักมาผาบแพ้ มันนั้นก็บ่มี เจ้าเอย

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามต้านตอบ

อันว่า ยักข์เผดฮ้าย บ่มีย้านย่อนกัว น้องเอย
ผิว่า มันจักมาชนแพ้ บ่มีหนหนีง่าย

อยากให้มันเอาโคตรเซื้อ มาท้อนบ่ห่อนกัว

เฮาจักเงือกดาบกล้า ฟันฆ่าขาดตาย นั้นแล้ว
แม่นว่า ยักโขฮ้าย ตัวสูงสันเผด ก็ดีท้อน

พี่บ่ได้ย่อนย้าน สังแท้ท่อใย พี่ท้อน

คัชชนามผาบยักข์กินคน
๏เมื่อนั้น แพงเพาแก้ว จอมนางเสด็จออก

นางก็มาขาบไหว้ บาท้าวแทบตีน หั้นแล้ว