Page 110 - ebook.msu.ac.th

๙๙

ขอแก่พระบาทเจ้า ผายโผดชีวัง ปางนี้

อันที่จอมหัวเอย ค่อยกูณาข้อย

ฮ้อยที่บุญเฮียมแท้ จอมหัวมาโผด จิงแล้ว
เชิญพระทงแท่นแก้ว ลายล้วนเฮื่อค้า เที่ยวเทอญ

เมื่อนั้น บุญเฮืองแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ

พระบ่ขีนนงแพง พระขิ่นค้าองค์น้อง
ตามใจเจ้า ใจเมืองเชิญนั่ง

นางยอดแก้ว เห็นท้าวแม่นใจ
นางก็จูงแขนขึ้น สถานทองทงแท่น

ท้าวก็น้าวกอดน้อง ถนอมไว้บ่วาง
สองก่อมกิ้ง กิ้งก้อมกันซม

สองเสนหาฮัก นั่งเฮียงเทียมข้าง

นางแพงแก้ว มีพระทัยซมซื่น
คือดั่งได้ขึ้นฟ้า มือคั้นเหนี่ยงพระจันทร์

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ต้านปากค้าหวาน

พี่ก็เดินไพรมา เพื่อคะนิงเถิงน้อง
๏บัดนี้ บุญหลายได้ เทียมองค์น้องอุ่น

บุญพี่ได้กอดอุ้ม นางน้องอิ่มก็ใจ
เหมือนดั่งได้ขึ้นฟ้า เห็นมิ่งสาวสวรรค์ น้องเอย

งามคืออัปสรศรี กอดซมแลงเช้า
อันว่า พระบาทเจ้า ถนอมไว้บ่วาง

เมื่อนั้น นางนาถน้อย แถลงตอบบาคาน

บัดนี้ สมภารเพ็ง ยอดชายเฮียมแท้
บุญหลายผ้อ จอมหัวมาโผด พระเอย

เฮียมจิ่งหายโสกฮ้อน ในเนื้ออยู่ส้าบาย พระเอย

อันว่า เมียมิ่งไท้ ท้าวเกิ่งสาวสวรรค์ นั้นเด
สังหากไล่อวนเสีย ลวดมาเถิงน้อง

สังเล่าปะไลข้าง เดินทางปะปล่อย มาพี้
ผิแม่นของอ่อนน้อย บ่ไล่ได้ท่อเม็ดงา นั้นแล้ว

น้องบ่ปะเทียมข้าง ตามทางซิเดินย่าง
บ่ให้ห่างท่อก้อย นงน้อยซิย่างตาม แท้แล้ว