Page 111 - ebook.msu.ac.th

๑๐๐

๏เมื่อนั้น บาบ่าวเจ้า จาต่อนางคาน

ออนซอนเสียงนงแพง สิ่งอินทร์ลงต้าน

บัดนี้ บุญอ้ายมีแสนชั้น จูงแขนมาใส่ จิงแล้ว
คือตาบอดมาผ้อช้าง เห็นแล้วก็ว่างาม นั้นแล้ว

อ้ายมาผ้อหม่อมน้อง แนนจ่องดึงมา น้องเอย

บุญหัวหลาย จิงได้มาเห็นน้อง
อันว่า เมียของอ้าย ภายบ้านก็บ่มี ขิ่นเอย

สองกล่าวถ้อยจา แม่นค้าระหัด
ท้าวก็ซอแซซับ กะซิบกันค้าน้อย

ดีท่อสองแฝงฟั่น ไมตรีฮักฮ่วม กันแล้ว
ท้าวก็อุ้มกอดน้อง ซมแล้วไป่วาง หั้นแล้ว

สุดที่เกื่อนๆกิ้ง กิ้งกอดกันซม

นางเอามือก้าทวง บ่กัวเก็งย้าน
คือดั่งเห็น วิมานเมืองฟ้า สวรรค์แมนเทวโลก

คือดั่งได้เหนี่ยงคั้น ดาวน้อยออกแสง เจ้าเอย

เมื่อนั้น พอสุริโยค้อย ยามแถใกล้ซิค่้า ปางนั้น
อันว่า ผียักข์ฮ้าย เดินดั้นดุ่งมา หั้นแล้ว

มันก็เลื่อนๆขว้าม กายเขตพะลานไซย์
ยักข์ก็แยงหอปาง ที่บาไทท้าว

เมื่อนั้น คัชชนามแก้ว กุมารหลิงล่้า
พระก็ เห็นยักข์เผดฮ้าย มาเข้าเขตเวียง

ตัวสูงเพี้ยง เสมอดั่งภูเขา

เต็มเมืองสรวง ล่้าค่อยดูฮ้าย
เมื่อนั้น ท้าวก็บายเอาไม้ มุงคุลสารอาจ

กกต่าวซี้ ผีฮ้ายมอดชีวัง แท้แล้ว

แต่นั้น ท้าวจับยักข์ถิ้มได้ ไปชั่วแสนวา
กายไพรขวาง เขตเมืองนครกว้าง

คือดั่งเสียงคนกิ้ง ธรณีพื้นแผ่น
เสียงฟ้าฮ้อง ภายฟ้าไป่ปาน

เจ้าจิ่งบายเอาไม้ มุงคุลซี้ดูก
แต่นั้น พระบาทเจ้า เมืองกว้างเกิดมา แท้แล้ว

กับทั้งซะซ่อนเนื้อ นางนาถเทวี