Page 112 - ebook.msu.ac.th

๑๐๑

เทียมภูธร ฮีบคืนมาพร้อม

กับทั้งชาวเมืองกว้าง คืนมาพะลันด่วน

ทั้งฝูงไพร่น้อย เมืองบ้านดั่งเดียว
ฝูงสัพพะสัตว์ช้าง ม้ามิ่งงัวควาย

ทั้งหมูหมา เห่าหอนคืนเสี้ยง

เป็ดห่านฮ้อง กุฏโฏตบปีก
เต็มด่านกว้าง ทะลังพื้นแห่งสรวง หั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น นางคานน้อย ธีตาตนลูก
เห็นพระแม่เจ้า จอมซ้อยเกิดมา

นางก็ลงจากห้อง หอปางผาสาท
เยาวะนาถน้อย หาแก้วแม่ตน

นางก็ชลทาย้อย ฮ้าตาแถวถั่ง

ไหลหลั่งย้อย ฮ้าหน้าถุ่มแถว
นางก็ไปบ่ยั้ง เฮ็วฮีบพะลันเปียง

แยงไปหามารดา แม่นางทั้งไห้

นางก็ไปเถิงแก้ว มารดาจอมแม่
หิวหอดไห้ ทวงกั้นบ่มาย

เมื่อนั้น แม่ก็โซมเอาแก้ว ธีตาลูกตน
นางสลบท่าวล้ม หิวไห้ฮอดแฮง

แม่ก็ตีอกไห้ หิวตายดอมเนตร
สามแจ่มเจ้า ยินค้อยคั่งทวง

ยามเมื่อมโนทวงฮ้อน หายไปสุดสว่าง

พ่อจิ่งต้านกล่าวถ้อย ถามน้อยซู่อัน หั้นแล้ว
๏โอนอ ตั้งแต่พ่อได้มรณังเมี้ยน ตายไปลดชั่ว

จิ่งได้มา จวบผ้อเจ้าบุญกว้าง จอมซ้อยเมื่อลุน นี้เด

สันใดแท้ สายใจลูกอ่อน พ่อเอย
ลูกจงบอกให้แจ้ง นางน้อยอย่าอ้า พ่อท้อน

โอนอ พ่อเอย ได้มีภูวนาถท้าว ล้นโลกลือยศ
บาก็เดินทางมา ฮอดเมืองเฮาพี้

ท้าวมีฤทธีแฮงกล้า เหนือดินพื้นแผ่น
ยิ่งกว้าใต้แหล่งหล้า เมืองกว้างโลกคน

เหมือนดั่งอินทร์อยู่ฟ้า ลงโผดเมืองคน พ่อเอย