Page 113 - ebook.msu.ac.th

๑๐๒

ท้าวมี กกซี้ตายปายชี้เป็น โผดคนคืนได้

ท้าวจิ่งโผดพระพ่อเจ้า จอมซ้อยเกิดมา พระเอย

อันว่า ยักโขฮ้าย ผีสางตัวใหญ่ นั้นนา
บาบ่าวท้าว เลยข้าขาดตาย แท้แล้ว

เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ได้ยินค้าลูกกล่าว

เหมือนดั่ง ได้เห็นหน้าเจ้า องค์ล้้าพระเมตไต แท้ดาย
ทั้งแม่พระเจ้า จาอ่อนแพงศรี ลูกเอย

เฮาได้เพิ่งอิทธิฤทธี เพื่อบุญบาท้าว
คนเฮาตายไปแล้ว คือฝันมีต่าง ลูกเอย

มิดจิ่มจ้อย บ่มีฮู้เมื่อคีง
แม่นมีลาภล้น กลับเกิดคืนมา ปางนี้

คือคนเฮานอนหลับ ตื่นมาจิงแท้

บุญเฮามีหลายล้น บาบุญมาโผด ลูกเอย
เหมือนดั่งได้ขึ้นฟ้า เมืองกว้างฟากสวรรค์ นั้นแล้ว

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เสด็จสู่หอปาง

นางก็แยงบาลัง แท่นค้าเลยยั้ง
เมื่อนั้น เทวีแก้ว เทียมองค์ภูวนาถ

เฮียงพ่างข้าง จอมเจ้าพระยอดเมือง เจ้าเอย
แต่นั้น เสนาท้าว มุนตีแสนส่้า

นั่งเลียบจ้าย สองข้างแห่แหน
เหมือนดั่งได้อยู่สร้าง เสวยราชปางหลัง

พากันถามนางแพง บอกความผายเผี้ยน

นางได้เล่าแต่เค้า ปางอยู่ในกลอง
บุญมีหลาย บ่ตายปางนั้น

จิ่งได้มาเห็นท้าว บาคานเฮืองฮอด

ได้เพิ่งพระยอดแก้ว จอมซ้อยโผดคืน นี้แล้ว
อันว่า ชาวเมืองกว้าง คืนมาบ่เหลืออยู่

สัพพะสัตว์สิ่งช้าง ม้ามิ่งงัวควาย
หมูหมาแมว ไก่เป็ดคืนเสี้ยง

บ่มีเหลือหลอได้ ญิงชายเถ้าแก่
หัวหงอกแข้ว คางบ้้าก็เล่าคืน

จ้าจื่อได้ ย่างไปสู่เฮือนตน