Page 115 - ebook.msu.ac.th

๑๐๔

ข้าน้อย เป็นคนจรดุ่งดั้น ยังเที่ยวไพรสณฑ์ พระเอย

วัยยังเป็นกุมาร ไป่มีค้าฮู้

บ่อาจคองเมืองสร้าง ขอเวนยอมอบ
ยังหนุ่มน้อย ค้าฮู้ไป่ถอง

ลือจัก เสวยราชท้าว นั่งแท่นเป็นพญา ได้นั้น

ขอแก่ราชาพระ อย่าเคืองดอมน้อย
เมื่อนั้น ราชาท้าว นครสรวงตนอาจ

พระก็วอนท่อนท้าว หลายชั้นเหนี่ยวขอ
พ่อขอเพิ่งท่อนท้าว เฮืองฮุ่งคองเมือง พ่อท้อน

ขอถวายชีวิต เพิ่งบุญบาท้าว
กับทั้งชาวเมืองกว้าง ชีวังยอมอบ พระเอย

ขอให้พระท่อนท้าว ปางนี้โผดผาย แด่ท้อน

๏แต่นั้น จอมเมืองเจ้า เสนาวอนเหนี่ยว
พระได้ออดๆต้าน บาท้าวบ่ขีน

ฝูงชาวเมืองพร้อม ยินดีซมซื่น

ฝูงไผ่น้อย หัวสะอื้นซื่นซม แท้แล้ว
เมื่อนั้น เขาก็อุพภิเสกท้าว นั่งแท่นคองเมือง

ทั้งนางงามกองศรี นั่งเทียมเฮียงข้าง
ถวายพรท้าว ไชโยสิทธิโชค

น้้าดอกไม้ สรงคู้แก่นจันทน์
เจ็ดวันได้ เจ็ดคืนงันเสพ

สองพระบาทเจ้า ได้คองสร้างนั่งเมือง นั้นแล้ว

เมื่อนั้น คัชชนามแก้ว เสวยเมืองทงแท่น
นางนาถเจ้า แพงล้านนั่งเฮียง

นักสนมล้อม เป็นถันแหนแห่

สาวซ่วงใช้ พอล้านแกว่งวี
มุลตรีเจ้า เสนาหัตถบาส

อ้ามาตย์เจ้า แสนชั้นอเนกนันต์
คื่นๆก้อง กลองเสพสะบัดไชย์ พุ้นเยอ

คอนๆเสียง เสพระบ้าเพ็งฟ้อน
สวนไลก้อง แคนสังข์เสียงปี่

เนียระนาถก้อง กลองตุ้มเติ่นเสียง