Page 116 - ebook.msu.ac.th

๑๐๕

ทุกค่้าเช้า เสียงเสพนนตี

มะโหรีแคนซอ ก่อมพิณสลับเกี้ยว

แสนนางฟ้อน วันคืนฮอดฮุ่ง
คือดั่งเทพท่อนไท้ นางฟ้าอยู่วิมาน แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น ภูมีท้าว เสวยเมืองเป็นใหญ่

ยศยิ่งกว้าง ลือล้้าทั่วแดน
ใต้แผ่นพื้น นครอาจเมืองสรวง

คนหลวงหลาย อั่งเมืองเต็มแหน้น
นีนันก้อง เสียงแคนแกมปี่

มวลมี่เท้า เมืองกว้างทั่วทะลัง แท้แล้ว
แต่นั้น ท้าวเสวยราชได้ พอขวบสามเดือน

พอยเล่าคอนๆคึด อยากน้าฮอยช้าง

คึดเถิงบิตาไท้ นาเคนทร์สารใหญ่
มโนมัยดั่งดิ้น คะนิงแล้วบ่ลืม

เมื่อนั้น ภูมีเจ้า คะนิงใจทุกเช้าค่้า

คึดจักปูกอ่อนน้อย คองสร้างนั่งเมือง หั้นแล้ว
เจ้าก็ปากกล่าวต้าน จาต่อนางแพง

สายใจเอย ค่อยฟังค้าอ้าย
บัดนี้ พี่จักวางเมืองให้ บาคานคองนั่ง

พี่จักเดินป่าไม้ น้าช้างค่อยไป ก่อนแล้ว
เจ้าจงเสวยราชสร้าง แทนพี่ภายหลัง ก่อนเทอญ

พี่ก็นั่งนอนคึด คั่งแคนคาแค้น

แสนจักคะนิงเถิงน้อง นงแพงคองนั่ง น้องเอย
พี่ก็คึดคั่งแค้น ดอมน้อยผู่เดียว

บาศรีแก้ว จารจาน้องนาถ

โอนอ เจ้าแก่เกวียนฮ้อยเหล้ม ให้คองสร้างนั่งเมือง
เมื่อนั้น เกวียนฮ้อยเหล้ม ต้านกล่าวค้าแถลง

ขอแก่ภูมีพระ อย่าลอนจาต้าน
ไผจักละแจ่มเจ้า ให้ดั้นดุ่งคนเดียว พระเอย

ไผจักป่อยไปเป็น ให้ดุ่งเดินเดียวดั้น
แสนจักเดินด่านด้าว หนแห่งหิมพานต์ ก็ดีท้อน

ข้าน้อยบ่คึดว่า จักไลจอมหัว ไป่วางปะได้