Page 117 - ebook.msu.ac.th

๑๐๖

จักเดินไปดอมเจ้า จอมหัวพระบาท จิงแล้ว

เจ้าอย่าได้ห้ามไว้ ภายซ้อยซิเปี่ยวพอย พระเอย

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ขออ่อนหลายที
มันก็ยินอาวอน อิดูจอมเจ้า

ท้าวก็ชลทาย้อย ยมนานองเนตร

คึดไปหลายคั่งแค้น คือไข้บ่เบย หั้นแล้ว
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เสด็จฮอดบรรทม

บาก็แยงเทวี ค่อยขอดอมน้อง
เทวีแก้ว มเหสีน้องนาถ กูเอย

บัดนี้ พี่จักขอแก่เจ้า แพงล้านฮ่้าคะนิง แด่ท้อน
ขอแก่เทวีแก้ว เสมอตาตนพี่ เฮาเทอญ

อย่าว่า พี่อยากต้าน ค้าฮ้ายเสียดสวย แท้นอ

พี่ก็ฮักหม่อมน้อง เสมอเนตรทั้งสอง น้องเอย
สายใจเอย ค่อยฟังค้าอ้าย

อันว่า ปิตาไท้ สายใจตนพ่อ เฮานั้น

พระก็เดินประเทศด้าว เมืองกว้างอยู่ไกล เจ้าเอย
บัดนี้ พี่จักลาจากเจ้า ไปน้าพ่อปิตา ก่อนแล้ว

สายใจเอย เจ้าอย่าขีนค้าอ้าย
หลอนว่า บุญฮาสร้าง ภายหลังหลายชาติ

ก็จักคืนคอบเข้า ภายหน้าเบาสงก์ พี่แล้ว
๏ท่อว่า พี่จักปูกท่อนท้าว น้องนาถแทนเมือง นี้แล้ว

สายใจกูเอย อย่าเคืองดอมดั้ง

เมื่อนั้น นางก็คึดคั่งแค้น ในทวงบ่มีสว่าง
คือเป็นไข้ป่วงบ้า ถือเนื้อบ่ส้าบาย หั้นแล้ว

เป็นทุกข์ฮ้อน แสนโสกหมองใจ

คื่อดั่งแปวไฟลุก ลวกลนตัวเนื้อ
เมื่อนั้น นางงามเจ้า จารจาต้านต่อ

อันว่า น้องผู่ฮ้าย บาท้าวบ่ประสงค์ แท้นอ
ขอแก่ภูมีเจ้า จอมหัวผายโผย

อย่าได้เห็นที่ฮ้าย พระอวนน้องเจ้าอย่าไล แด่เนอ
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ซ้้ากล่าวขอวอน

สายคอเอย อย่าเคืองค้านั้น