Page 118 - ebook.msu.ac.th

๑๐๗

พี่ก็ฮักแจ่มเจ้า น้องนาถเสมอตา

น้องเป็นค้าเพิงแพง ที่อวนเอาอ้าง

ท่อหากเป็นกรรมของอ้าย ชายพอยพรากพ่อ จิงแล้ว
ขอแก่น้องนาถไท้ แพงล้านอย่าขีน พี่เทอญ

คัชชนามสละราชสมบัติ
๏เมื่อนั้น เทวีไท้ ยินค้าท้าวกล่าว

หลายพ่้ามื้อ วอนไหว้หน่อสมร หั้นแล้ว
แต่นั้น ซะซ่อนเนื้อ อนงนาถนางแพง

ขนังทวงคึด บ่ขีนค้าได้
นางก็กอยใจกั้น ในทวงคะนิงโสก

คึดคั่งแค้น ทวงกั้นป่วงกระสัน

คือดั่งอกซิแตกม้าง เอ้าอั่งในมโน
มีแต่โทเรคึด ฮ่้าไฮทั้งไห้

ในทวงฮ้อน คือไฟเผาแผ่น

เมื่อนั้น ท้าวจิ่งเอิ้นเกวียนฮ้อยเหล้ม มาแท้เที่ยวพะลัน
ก็จิ่งอุพภิเสกท้าว นั่งแท่นเป็นพญา

ทั้งนางงาม นั่งเทียมบาท้าว
คัชชนามแก้ว กุมารตนประเสริฐ

จิ่งอุทิสาหยาดน้้า หมายไว้ส่วนบุญ
เหนือแผ่นพื้น หัตถบาสธรณี

หยาดลงบนผ่ามือ แห่งเกวียนฮ้อยเหล้ม

ขอให้บุญซูค้้า ได้ดั่งปรารถนา แด่เนอ
อย่าได้มีเวรัง เบียดเบียนภายหน้า

ขอแก่เทโวเจ้า พันตาตัดส่อง ดูเทอญ

ข้าน้อยขอทานมิ่งเหง้า เมียแก้วมอบเมือง นี้แล้ว
๏เมื่อนั้น เกวียนฮ้อยเหล้ม เสวยราชเมืองสรวง

ฝูงนางงาม แทบเทียมบาท้าว
นักสนมน้อย นารีหกหมื่น

เลียนนั่งล้อม บาท้าวแกว่งวี หั้นแล้ว
สะพั่งพร้อม ฝูงหมู่เสนา

เขาก็ถวายบังคม ซุ่คนดาถ้วน