Page 120 - ebook.msu.ac.th

๑๐๙

แถลงค้าควร สั่งบาบุญกว้าง

ค่อยไปดีเยอ จอมหัวข้อย สายใจยั้งขม่อม กูเอย

จงไว้ย่านกว้าง หาแก้วพ่อตน
ขอให้ไปดีท้อน น้าสารพระพ่อ ฮานั้น

หลอนว่า ยังจวบผ้อ บาท้าวให้ต่าวคืน พี่เทอญ

ขอให้พระต่าวตั้ง พัดเล่ามาเมือง
อย่าได้ไลสองเผือ อยู่เมืองยินห้อม

ขอเชิญจอมหัวเจ้า คืนมาแวนฮีบ
มาสืบสร้าง เมืองกว้างให้ฮุ่งเฮือง แด่ท้อน

๏อันหนึ่ง ขอให้สุขยิ่งล้้า เมืองมิ่งนครสรวง
ยืนแสนปี อยู่ถองเถิงเถ้า

ขอให้จอมหัวเจ้า ปรานีผายโผด

สองก่้าพ้า ภายพี้อยู่สรวง แด่ท้อน
ค้อมว่า นางสั่งแล้ว เลยเล่าบรบวน

ออนซอนเสียง สั่งลาทั้งไห้

เมื่อนั้น บาไทท้าว พระบาทเมืองสรวง
เภรีนัน ป่าวเตินกลองค้อง

โฮมพลล้น มวลมาไหลหลั่ง
เกวียนฮ้อยเหล้ม แฮเต้าหมู่สาร

แต่นั้น พระบาทเจ้า ลาสั่งปิตา
ทั้งมารดา แม่เมียไทท้าว

ค่อยอยู่ดีเยอ ปิตาไท้ มารดาพ่อแม่

อย่าได้ยินโสกฮ้อน ดอมไท้ลูกตน
อันหนึ่งขอให้พ่อแม่เจ้า สอนสั่งบาคาน

ทั้งนางงาม แต่งเมืองตางไท้

ข้าน้อยจักไปน้าช้าง พายสารพระพ่อ
เดินดุ่งดั้น น้าแก้วพ่อตน ก่อนแล้ว

๏ค้อมว่า ท้าวสั่งแล้ว เลยเลิกลาลง
ศรีคานพระ ค่อยลาเมือห้อง

เมืองฮอดปางทองแก้ว หอค้าผาสาท
ยัวรยาตย้าย เมือห้องแห่งตน

แต่นั้น ศรีคานแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ