Page 119 - ebook.msu.ac.th

๑๐๘

เป็นแต่เกวียนฮ้อยเหล้ม พานิโชเสวยราช

ไทลูกท้าว มาน้อมเศิกถวาย

บาก็ยู่สนุกสร้าง เมืองสรวงเสวยราช
ฝูงไพร่ฟ้า ยอย้องทั่วแดน

บาก็ทศราชแท้ พิมพ์แพ่งทงศีล

ฝูงชาวเมือง ไพร่ไทมาน้อม
เขาก็ยินดีด้วย บาบุญเสวยราช

ฝูงไพร่น้อย เมืองบ้านอยู่เกษิม แท้แล้ว
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงคัชชนามท้าว บุญเฮืองตนประเสริฐ

พระจักเดินดุ่งดั้น น้าแก้วพ่อตน ก่อนแล้ว
แต่นั้น พระจิ่งเอิ้นสั่งน้อง พระราชเมืองสรวง

จาค้าสอน สั่งบาคีค้อย

ค่อยอยู่ดีเยอ เกวียนฮ้อยเหล้ม พระบาทเมืองสรวง
เคยเดินเกวียนขายของ ได้นั่งเมืองคองสร้าง พี่เอย

พี่จักลาแจ่มเจ้า ดั้นดุ่งไพรสณฑ์ ก่อนแล้ว

บัดนี้ พี่จักสั่งเจ้าไว้ ให้เจ้าจือจ้าเอา พี่ท้อน
คองบูฮาน ให้หมั่นถามขุนเถ้า

เจ้าจงท้าบุญสร้าง ศีลทานตักบาตร แท้เนอ
อย่าเบียดเบียนไพร่น้อย คนไฮ้บีบเต็ง

เจ้าจงฮักไพร่น้อย เสมอดั่งตาตน แท้นอ
คองเมืองมี เจ้าอย่าเภพังม้าง

ย้าแยงเถ้า คูบาพ่อแม่

ตุ้มไพร่ฟ้า เมืองบ้านให้อยู่เย็น
๏พอเมื่อพระสั่งแก้ว จอมราชเมืองสรวง

พระก็หอมค้าแพง สั่งนางนงน้อย

ค่อยอยู่ดีเยอเทวีแก้ว มเหสีน้องนาถ กูเอย
บัดนี้ พี่จักลาจากเจ้า แพงล้านซู่คน ก่อนแล้ว

เจ้าจงทงแท่นแก้ว เทียมราชเล็งโญ พี่ท้อน
เจ้าอย่าหลงคึด โสกเหงาดอมข้อย

อยู่ดีเยอ สาวสนมซ้อย สารฝนแก้วขิน กูเอย
ทั้งหมู่เสเนตรท้าว สาวใช้ซ่วงตีน

ค้อมว่า ท้าวสั่งแล้ว น้องนาถเทวี