Page 121 - ebook.msu.ac.th

๑๑๐

โอมเสเนตรท้าว โฮงกว้างสั่งลา

สอนสั่งท้าว อ้ามาตย์เสนา

จาค้าควร สั่งสอนเขาไว้
ดูรา เสนาแก้ว ตางตาทิพโสต กูเอย

บัดนี้ กูจักเดินดุ่งดั้น น้าแก้วพ่อตน ก่อนแล้ว

สูจงท้าบุญสร้าง กินทานอย่าประมาท
ค้าพระพุทธเจ้า สอนไว้จื่อจ้า นั้นท้อน

สูจงเอากันตั้ง ฟังค้าจื่อจ้า นั้นเนอ
ศีลห้าตั้ง เทียวไว้หว่างใจ นั้นท้อน

ค้อมว่า เจ้ากล่าวแล้ว สอนสั่งบรบวน
ดังนั้น พระแยงเสนา สั่งลาตงถ้วน

ค่อยอยู่ดีเยอ เสนาแก้ว อาสาตางพระเนตร กูเอย

ทั้งไพร่น้อย เมืองกว้างค่อยอยู่ดี แด่ท้อน
๏ค้อมว่า เจ้าสั่งแล้ว ยัวรยาตคีงแพง

แยงเกยค้า ที่ทงยังช้าง

เสด็จขึ้น เหนือหลังทงแหย่ง
สองท่อนท้าว ตนเจ้านั่งเฮียง

ช้างก็คะเคื่อนย้าย เข้าเขตดงหลวง
ทมๆเสียง สนั่นเนืองดังก้อง

พอไปเถิงเท้า เข้าเขตหิมพานต์ พุ้นเยอ
ฮมๆทัพ หมู่พลเซายั้ง

แต่นั้น พลหลวงเท้า ธรณีพื้นแผ่น

อันว่า พลหลวงหลาย แห่น้าตีนช้าง
เสียงนีนันเท้า ในดงดังสนั่น

แต่นั้น สองแจ่มเจ้า เสด็จจากพายค้า

พระก็แยงไฮงาม ฮ่มเย็นเซายั้ง
เมื่อนั้น บาคานเจ้า จารจาน้องนาถ

เจ้าจงคืนสู่ห้อง เมืองกว้างอย่านาน เที่ยวเทอญ
บัดนี้ ข้อยจักสอนสั่งไว้ เจ้าจื่อจ้าเอา

เจ้านี้ คนเดียวดั้น หลงหลอมาอยู่
เจ้าจงฮักบ่าวน้อย นางแก้วดั่งเฮียม นั้นเนอ

๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารสอนสั่ง