Page 122 - ebook.msu.ac.th

๑๑๑

พ่อค้าเกวียนฮ้อยเหล้ม ยินแค้นคั่งทวง มากแล้ว

ค่อยไปดีเยอ จอมหัวข้อย สายใจยั้งขม่อม กูเอย

คันว่า สุดบ่อนยั้ง ฮอยช้างฮีบคืน เที่ยวเทอญ
ค้อมว่า พระกล่าวแล้ว กิ้งเกื่อนเททวง

ท้าวก็ยอตีนมือ ใส่หัวลาเจ้า

เมื่อนั้น บาก็แยงทางกว้าง นครสรวงเสวยราช
ฮอดแห่งห้อง เกยกว้างค่อยลง

เจ้าก็ลีลาขึ้น เมือเทิงผาสาท
คึดคั่งแค้น คือไข้ป่วยปี นั้นแล้ว

เมื่อนั้น พ่อค้าเกวียนฮ้อยเหล้ม เสวยราชเมืองสรวง
แบ่งศีลทาน ซู่วันมีเว้น

บาก็จ้าศีลสร้าง กินทานตักบาตร

อุทิสาหยาดน้้า หมายไว้ส่วนบุญ แท้แล้ว
พระก็เตินไพร่น้อย ฝูงหมู่ชาวเมือง

ทั้งเสนามุนตี ซุ่คนทานสร้าง

เขาก็ยินดีด้วย จอมเมืองทะรงแท่น
ฝูงไพร่ฟ้า ยินสร้างทอดทาน แท้แล้ว

คัชชนามเดินป่าหาพ่อ

๏บัดนี้ ยังท่อตนเดียวเจ้า คัชชนามเดินประเทศ
เจ้าก็เซาฮ่มไม้ ไฮกว้างผู่เดียว หั้นแล้ว

นับแต่เดินไพรได้ สองปีดูเหนื่อย

อายุได้สิบห้าเข้า ปีนี้เที่ยงจิง แท้แล้ว
ก็จิ่งมาเถิงห้อง หิมพานต์ไพรยะมาต

แม่อยู่บ้าน ซิคองถ้าหง่วมเหงา นั้นแล้ว

คือซิหอดๆไห้ ทุกค่้าวันคืน
โทมนังใจ ซิขาดไปเป็นบั้น

โอนอ มาอิดูเจ้าก่้าพ้า พลัดแม่ไปไกล นั้นเด
ไปคว่าตกกางดงไพร ที่ดงใดแท้

ฮู้ว่า เจ้าแม่หลงไพรกว้าง ในดอยดงใหญ่ เสียนั้น
ท้าวคึดฮอดแม่เจ้า ทางบ้านบ่ลืม แม่แล้ว

โอนอ มาอิดูซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสายตา แม่เด