Page 123 - ebook.msu.ac.th

๑๑๒

ขอให้บุญซูซัก ฮอดกูอย่าช้า

ท้าวก็อาฮมย์ฮ้อน คะนิงเถิงเจ้าแม่

คอบเพื่อลูกก่้าพ้า ไกลข้างจิ่งอิดู แม่แล้ว
๏โอนอ มาอิดูลูกอ่อนน้อย กูอยู่ในไพร นั้นเด

กูหากคอนๆคึด บ่ลืมหลายมื้อ

ขอแก่เทโวไท้ ดาวดิงส์เทวโลก ภายพุ้น
ขอให้มาช่อยค้้า คุณเจ้าฮอดเมือง แดเนอ

ขอแก่นาคราชเจ้า นอนอาสนาสูง ที่พุ้น
ขอให้น้าบาคาน อย่าไลบาท้าว

ขอแก่ครุฑนาคเจ้า เนาที่สมุทร์หลวง
กับทั้งนางธรณี อย่าไลบาน้อย

ปางนั้น แม่ท้าวกล่าวแล้ว สลบอยู่ยินกระสัน

นางก็คอนๆคึด บ่ลืมพอมื้อ แท้แล้ว
๏แต่นั้น คัชชนามท้าว คอนค้าขัดไถ่

เสด็จจากต้น ไฮกว้างค่อยไป

ท้าวก็คะเคื่อนย้าย เข้าเขตหิมพานต์
บาคานเลย ไต่ฮอยน้าช้าง

ฝูงหมู่พึงคณาเนื้อ กวางฟานเต้นตื่น
เสียงสนั่นก้อง ไพรกว้างฟั่นเฟื่อน

มีทั้งสักกูณาฮ้อง อุมลัวไนเถื่อน
มันก็ซว่าๆฮ้อง ดงกว้างวี่วอน หั้นแล้ว

แต่นั้น พระบาทเจ้า คึดยากในใจ

ใค่จักมีอนตาย ดั่งใดเดเจ้า
มันจักมรณังเมี้ยน ตายไปลดชั่ว แท้ลือ

คอบเทื่อนกใส่ฮ้อง ลางเข้มส่งเสียง

มันบินผ้าย ตามทางแอะแอ่น
ฮ้อยจักเดิกเหตุฮ้าย ทางบ้านแม่ตน

อันว่า มารดาข้อย สายใจตนแม่ กูเอย
มักว่า จักลดชั่วเมี้ยน เมืองฟ้าก่อนกู แท้ลือ

ราชาท้าว เมืองศรีสาเกส ภายพุ้น
กูฝากแม่เพื่อนไว้ ดีแล้วจิ่งมา แท้ดาย

สังมาแฮ่นๆฮ้อง นกใส่ซมไพร นี้เด