Page 124 - ebook.msu.ac.th

๑๑๓

เก็งท่อ ค้าตายเถิง แม่กูจิงแท้

บาก็ยินทุกข์โอ้ โทมนังมีสว่าง

อันว่า แม่ก่้าพ้า กูพุ้นอยู่ดี บุเด
๏ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว สลบนั่งในไพร

ก็เทื่อยินอาวรณ์ ฮ่้าคะนิงมีแล้ว

ท้าวหลิงเห็นบุพผาสร้อย สุรพีพวงพี่ พุ้นเยอ
พระบาทเจ้า จอมซ้อยนั่งเซา

หลิงเห็นรุกโขไม้ เขียวนิลเนืองกิ่ง พุ้นเยอ
ฝูงหมู่นกฮ่้าฮ้อง ซมหลิ้นก่อนไพร

แต่นั้น บาบ่าวท้าว ดั้นดุ่งเดินไป
หลายวันคืน ค่อยน้าฮอยช้าง

เหลียวเห็นขัวนัวไม้ ลมตีเบื้องไป่ พุ้นเยอ

ในด่านด้าว ลมต้องก่องใบ
ในดงกว้าง นารีดวงดอก

บานฮ่วงเฮ้า ดงกว้างแค่ไพร

หลิงเห็นเขียวขาวแหล้ ฮีมสะพังสะใหญ่
มีหมู่กุ้ง แกมเหนี้ยวไล่ชิว

ฝูงหมู่มัสสาบ้อน เซยซมซอกเหยื่อ
ดีแก่หงส์ห่านฮุ้ง แฝงเฝ้าฝั่งหนอง แท้แล้ว

คัชชนามคึดฮอดแม่ ซมนก

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ดั้นดุ่งเดินไป

ก็ท่อมีอาลัย คึดเถิงฮอยช้าง
หลิงเห็นบัพพโตตั้ง ในไพรดอยใหญ่ พุ้นเยอ

ดีแก่ช้างย่างย้าย เล็มหญ้าป่าบง

ฝูงหมู่พึงคณาช้าง หลายแสนมีมาก
แฝงฝ่ายก้้า ดอยกว้างฮ่อมภู

แต่นั้น บาศรีแก้ว กุมารเลยล่วง
ภูวนาถเจ้า น้าช้างลวดหลง หั้นแล้ว

บาก็ผันถีบดั้น หาที่ทางใด ก็ดีท้อน
พอยเล่าหลงฮอยเสีย แค่ไพรแกมเนื้อ

เพื่อนว่า หิมพานต์กว้าง แสนวาหมื่นโยชน์