Page 147 - ebook.msu.ac.th

๑๓๖

อันหนึ่ง พี่จักเดินเมือเฝ้า ถวายบาทบังคม ว่าเนอ

ท่านจงเมือวอนดวงสี เหนี่ยวใจพระอวนน้อง

เมื่อนั้น จันทาก้ม วันทาทูลบาท
ถวายพระแผ่นหล้า ประสงค์น้องสั่งมา

เมื่อนั้น นางนาถน้อย ฮับพากย์บ่มีขีน

บ่กว่าปัญญาอวน หากคะนิงหลิงแล้ว
อย่าให้ผากฏแท้ ยินอายพญาพ่อ เฮ็วแล้ว

เหตุว่าน้องยังไป่ได้ ทูลแก้วพระยอดเมือง ว่าเนอ
๏ค้อมว่า เจ้าสั่งแล้ว มันฮีบพะลันไป

แยงบาคาน ขาบทูลเอาไหว้
เมื่อนั้น บาไทท้าว ยินดีซมซื่น

เลยเล่าสูรย์ล่วงค้าย คาเข้าขอบเขา

แต่นั้น โสมสะอาดแก้ว เสด็จสู่หอปาง
บาก็เห็นทาสี หมู่เคยแฮงฮู้

บาเห็นแก้ว ปทุมานางนาถ

พระก็เลยล่วงเข้า ทวนน้องป่องลม หั้นแล้ว
พอยเล่าเฮียงบาทน้อย เจ้าอ่อนปทุมา

เหมือนดั่งลมพานพัด ถืกคีงเย็นย้อย
นางก็ความือใต้ บายองค์พระราช

เมื่อนั้น นางนาถน้อย สะเทือนเนื้อแห่งตน
มาเห็นพระบาทเจ้า นางเล่าสุดใจ ซวดเด

พระเคยเดินไพรสณฑ์ ด่วนมาเถิงน้อง นั้นลือ

พี่ก็เอโกแก้ว คะนิงเฮียมหุยฮุ่ง หาแล้ว
คือตู่เสี้ยนเสียบต้อง หนามฮ้อยทั่งทวง พี่แล้ว

ขอแก่พระยอดแก้ว น้องค่อยปรานี ก่อนเทอญ

ดูดั่งทวงทะลายเจ็บ คอบค้าคะนิงเจ้า
เมื่อนั้น ค้าเสินแก้ว ปทุมาต้านตอบ

น้องเยี่ยวว่า พระแก่นแก้ว ไลน้องบ่ประสงค์ แลเด
น้องก็คึดฮอดท้าว ไกลอ่อนอกกระสัน แลนอ

เหมือนดั่งแปวไฟเผา ถืกคีงทะลอนเยื้อน
ทนทุกข์กั้ว ในมโนจักแตก ตายแล้ว

อดบ่ได้ ทะลอนเยื้อนอยู่คอง พระเอย