Page 149 - ebook.msu.ac.th

๑๓๘

ดีแก่ฮดขจรฟ้ง ทัวระทวยหอมหื่น

สองไขว่เกี้ยว เฮียงหน้าจีบกัน

ดูดั่งฮักลื่นล้น ใจซิขาดหลงจิต มากแล้ว
ยูท่างสองแพงฮัก ดั่งจักตายดอมได้

ดูเดิ่นๆได้ ทัวระเคี่ยวพันธนัง

ท้าวฮักอ่อนน้อง คีงค้อมบ่ห่อนวาง ได้เด
พอเมื่อเดือนสี่ได้ พัคคุมาสเฮืองฮด

สองเสนหา ฮอดกันคืนนั้น
พอเมื่อราตีค้อย ยอมแถใกล้สิฮุ่ง มาแล้ว

ไก่ตบปีกท้า ขันก้องทั่วเมือง
สองก็น่้าๆต้าน เลยสั่งกันหนี

บายมือกัน ใส่ทวงยินห้อม

๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว ลีลายัวรยาต
เสด็จสู่ห้อง เฮือนแก้วที่เซา

เมื่อนั้น นางนงน้อย น้าโภชเมือถวาย

บาเสวยภางาย แทบเฮือนฝูงข้า
แต่นั้น นางงามย้าย คีงควรยัวรยาต

ตาเคี่ยมคิ้ว ดูระห้อยสั่งเขียน
เจ้าก็ ขึ้นสู่ผาสาทแก้ว พระราชเทวี

ยอมือทูล ขาบลงหุมไหว้
ขอแก่เหนือหัวเจ้า มารดาผายโผด ปางนี้

ข้อยก็ขว้ามย่านฟ้า ไปหลิ้นแห่งอะโนม แม่เอย

ยังมีลูกต่างท้าว เดินประเทศเฮียนคุณ แม่เอย
โสมงามคือ ดังอินทร์เมืองฟ้า

คุณพระมีเหลือล้น เฮียมเถิงจบเพท

แม่นว่า ผีหากตายขาดเมี้ยน บาท้าวเป่าคืน ว่าอั้น
ลือเดชท้าว ทะยานสอดเวหา พระเอย

เป็นดั่งวาโยพัด นุ่นยองปิวขึ้น
แม่นว่า ชาวเทพค้าย ฝูงหมู่กินนรี ก็ดี

ก็ไป่พอเทียมปาน ดั่งบาทะยานได้
บาก็มาเถิงข้อย บุญเฮืองเลยแกว่น แม่เอย

ท้าวก็มาฮอดห้อง เมืองกว้างแห่งเฮา พระเอย