Page 151 - ebook.msu.ac.th

๑๔๐

ท้าวก็ยัวรยาตย้าย งามเกิ่งพระอินทา

ฝูงกินนรีเขา ล่้าบาลืมเนื้อ

เจ้าก็ทวยทงผ้า ผืนแพงควรค่า
ดีแก่สาวหนุ่มน้อย ลืมเนื้อคอบบา หั้นแล้ว

๏ท้าวก็ ยัวรยาตย้าย ขึ้นสู่หอค้า

ทันย้าพระ ค่อยแลหลิงย้าย
บาก็เสินๆดั้น คีงควรยัวรยาต

ขึ้นสู่ผาสาทแก้ว จอมเจ้าบ่ขาม หั้นแล้ว
หลิงเห็นผู่ใสท้าว พญาใหญ่ภูเงิน หั้นแล้ว

พระก็ทงบาลัง เฮื่อค้าเฮืองแก้ว
พระก็เชิญบาท้าว เมือในเถิงราช

แต่นั้น ผู่แก่นแก้ว ประนมนิ้วใส่หัว

เมี่อนั้น เสตะราชเจ้า ทักอ่อนองค์กษัตริย์
มาลือโสมพาวพระ ฮอดเฮาภายพี้

เจ้านี้ นามกรเซื้อ กษัตริย์ใดเดินประเทศ มานอ

เทื่อก็ลือว่าท้าว แฮงกล้าเก่งฤทธี
มีทั้งเผดผีฮ้าย ตันท่องทางเทียว

มีทั้งภูหนามหนา กอดลืมพันธ์เกี้ยว
มีทั้งเสือแฮดช้าง ราชสีห์เทียวท่อง

มีแม่น้้า ไหลเกี้ยวหมื่นกะแส
ผู่ใสท้าว เที่ยวท่องทางใด นั้นเด

บาคานมา แต่เมืองใดแท้

ท่อแต่ตนเดียวท้าว มาเถิงเมืองเทศ ภายพี้
เมื่อนั้น บาบ่าวท้าว ทูลไหว้ซู่ประการ

ข้าน้อย ซื่อว่า “คัชชนาม”เซื้อ พญาศรีสาเกส พายพู้น

ข้าน้อย คึดฮอดพื้นบาทเจ้า เดินดั้นดุ่งมา พระเอย
ขอแก่วิเสสแก้ว จงบังเกิดปรานี แด่ท้อน

ข้าน้อย ขอเวนตัวเป็นทาสา มอบถวายจอมเจ้า
อย่าให้เกินคีงน้อย เดินมานบบาท ปางนี้

ได้ว่า เป็นข้อยชั้น ขอให้ซ่วงตีน พระเอย
๏เมื่อนั้น เสตะราชท้าว ฮับพากย์พอยขาน

เฮาจักวอนบาคาน อยากเห็นฤทธีท้าว