Page 152 - ebook.msu.ac.th

๑๔๑

เมื่อนั้น ภูธรท้าว บ่มีขีนพระราช

คันว่า พระบาทเจ้า ประสงค์แท้บ่ขีน หั้นแล้ว

แต่นั้น เสตะราชไท้ ต้านตอบบาคาน
เฮาจักลองกุมาร เบิ่งดูปางนี้

ยังมี หินขนาดก้อนใหญ่ด้าม ตามแต่แสนคน

ยอยกไป บ่มีติงตัวได้
เฮาจักวอนบาท้าว ลองยอได้บ๊อ

ผิว่า ท้าวหากยอได้ บ่มีช้ามอบนาง แท้แล้ว
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว บ่มีขีนพระราช

พระบาทท้าว แถลงต้านตอบพญา
หลอนว่า สมภารน้อย เคยเทียมน้าคอบ พระนางนั้น

ขอว่า บุญอย่าแค้ว ให้ยอได้ดั่งใจ

เมื่อนั้น พญาก็ยินดีขึ้น เมือหอหลิงโลก
สามแก่นแก้ว หลิงเยี้ยมผ่อดู

เมื่อนั้น ยศทะโยคแก้ว เสด็จฮอดเสลา

ดีแก่ชาวภูเงิน ผ่อดูตาล้น
บาก็เอาปายนิ้ว ยอหินกวัดแกว่ง

ตนพระเจ้าแผ่นฟ้า หลิงแล้วผ่อดู หั้นแล้ว
บาก็ไกวแกว่งน้อม หินใหญ่ในมือ

คือดั่งเฮาเอาใบตอง ใส่มือเที่ยวฟ้อน
มือวางก้อน หินเสียสันเก่า

บาก็เหาะแอ่นฟ้อน ทะยานขึ้นสู่บน

ยั่งเล่าหลกถอนก้อน ผาใหญ่ทะยานมา
พระก็ไกวกวัด แกว่งผาผันฟ้อน

บาก็ผายผันเต้น ทะยานมาทืบแผ่น

ดินก็ผงเผ่าขึ้น เมือฟ้ามืดมัว หั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น ผู่แก่นไท้ เสตะราชหลิงดู

พระก็ยินดีหัว ซื่นซมยอย้อง
ฝูงหมู่กินนรีย้าน พอหนังหัวสั่น

เหมือนดั่งเอากิ่งไม้ ปายนิ้วแกว่งไกว
เมื่อนั้น ภูมีท้าว วางผาทีเก่า

เจ้าก็เมือขาบไหว้ แพงล้านยอดเมือง