Page 154 - ebook.msu.ac.th

๑๔๓

คัชชนามได้กินนรี

๏แต่นั้น เสตะราชท้าว พญาใหญ่ภูเงิน

พระก็เอาสองศรี นั่งเฮียงภาเข้า
เจ้าก็เตินพราหมณ์พร้อม ถวายภาสองอ่อน

สะพู่ย้าย ภาเข้าเบิกขวัญ

พราหมณ์ก็ว่อนๆฮ้อง ถวายราชมุงคุล
เชิญขวัญสองศรี ด่วนมาเสวยเข้า

จงให้คุณสองน้อย ยืนยาวกองโกฏิ ปีเทอญ
ขวัญพญาอย่าด่วนฮ้าง ฮามห้องค่อยคง แด่เนอ

อันหนึ่ง อย่าได้พลัดพรากห้อง สองศรีไลห่าง กันเทอญ
อันว่า ค้าเดือดฮ้อน สังแท้อย่าให้มี แท้เนอ

ให้ค่อยได้อยู่สร้าง คุณพ่อบิดา

อันว่าโรคาสัง อย่ามีมาต้อง
เสนหาเจ้า จอมเมืองอย่าเปิด กันท้อน

จงให้ฮักพ่อเถ้า เถิงเท้าชั่วชีวัง แด่ท้อน

แต่นั้น พระบาทเจ้า พญาใหญ่กินนรา
ราชาบาย สอดมือลงน้้า

พอให้สองศรีแก้ว ยืนยาวแสนโกฏิ
ให้เป็นดั่งน้้า อะโนมาแก้วอาบเย็น นั้นท้อน

อย่าได้สันโดสฮ้าง ฮามคีกคีงพอย
พอให้บุญซูมี ลูกชายญิงอ้าง

พอยเล่าตีพิณต้อง เพียเพ็งสรวงเสพ

ดีแก่ค้อนฟาดค้อง กลองแก้วเสพศรี
ยาบๆเต้น ชาวเทศกินนรี

เขาก็ทัวระทวยเสียง ปี่เพ็งระบ้าแก้ว

เมื่อนั้น สองศรีแก้ว ลีลาเสด็จย่าง
เมือฮอดห้อง หอแก้วแห่งตน

บัดนี้ สองหากลุที่แม้ง ได้ดั่งปารถนา แท้ดาย
เป็นแต่ปูฮาณสอง ขอดแนนในฟ้า

แม่นว่า หลงตกก้้า เมืองอินทร์ไกลต่าง ก็ดีท้อน
บุญหากน้าบาทน้อย มาฝั้นดั่งฝัน

ดีแก่ สองแก่นแก้ว เทียมพ่างกัลยา