Page 156 - ebook.msu.ac.th

๑๔๕

นางก็สนเททวง เกื่อนกะหายหิวไห้

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว โลมนางน้องนาถ

พระค่อยอุ้มกอดเจ้า ซมไว้พ่างเพา
ขอแก่ทิพย์เนตรแก้ว อย่าโสกสุดมโน แด่ท้อน

เฮียมบ่วางอวนเสีย ท่อใยยองน้อย

อันว่า สัจจะอ้ายว่าแล้ว มีจิงสันเก่า
ข้อยบ่ได้โลภเลี้ยว ให้เสียแก้วยอดนาง แท้แล้ว

ซื่อว่า ดับชาตินี้ ยังย่อมปรารถนา อุ่นเฮย
คันว่า นีรพานเถิง ก็จิ่งเซายามนั้น

เหลือที่บาศรีท้าว โลมนางอ้อยอิ่น จิงแล้ว
เมื่อนั้น นางนาถน้อย แพงล้านบ่ขีน

ท้าวก็ซมซื่นได้ โดยดั่งใจจง

พระก็เมือสถานทอง ผ่อตนทูลไหว้
ขอแก่องค์กษัตริย์ไท้ พระปิตาตนพ่อ

ลูกจักลาจากเจ้า น้าแก้วพ่อตน ก่อนแล้ว

พ่อข้าน้อย เดินประเทศด้าว หนแห่งทางใด บ่ฮู้
ข้าน้อยจักเดินไพรสณฑ์ เที่ยวน้าฮอยช้าง

ก็ไป่ทันเห็นหน้า ปิตาตนประเสริฐ ที่ใดนั้น
ลูกจักเดินประเทศห้อง ไพรกว้างเที่ยวหา ก่อนแล้ว

เมื่อนั้น ภูวนาถเจ้า พญาใหญ่ภูเงิน
พระก็ปรานีฮัก กล่าวกลอนกอยห้าม

ขอแก่ปุตตาแก้ว กูณาอย่าได้กล่าว จิงเทอญ

พ่อขอห้ามแก่นแก้ว บาท้าวค่อยฟัง พ่อท้อน
เพื่อนก็ ลือว่ามีเมืองเทศท้าว ไกลรลาสผาเงิน พ่อแล้ว

๏เมืองนี้ มีอาภรณ์ ซู่อันลือไฮ้

ฝูงหมู่เงินค้าแก้ว หลายประการมีมาก
ช้างเฮ่งม้า ลือไฮ้อเนกนอง พ่อแล้ว

ท้าวอย่าคึดยากไฮ้ ทุกสิ่งเงินค้า
เจ้าอย่าปองใจคึด ว่าซิหนีเมือหน้า

อันหนึ่ง เฮาก็วางความให้ จอมนางปองปูก พ่อแล้ว
ใค่จักละน้องไว้ ไกลท้าวดังลือ นั้นเด

เมื่อนั้น ผู้แก่นแก้ว บาบ่าวเลยจา