Page 155 - ebook.msu.ac.th

๑๔๔

สองแพงฮัก เกิ่งกันดูล้น

๏แต่นั้น บุญเฮืองได้ กินนรีเทียมพ่าง

ท้าวก็ฮักฮูปน้อง ดูล้นเกิ่งใจ แท้แล้ว
นับแต่เทียมพ่างแก้ว นางนาถเฮียงฮมย์

ก็บ่มีนางใด เปียบเทียมทันได้

แม่นว่า หอค้าแก้ว ลายเฮืองผาสาท ก็ดีท้อน
ก็ไป่ปูนเปียบได้ เมืองนี้ท่อใย แท้ดาย

ก็บ่มีโสกง้อ แสนสิ่งเงินค้า
อันว่า ในเมืองภูเงิน ย่อมค้าเหลือล้น

นับแต่ บาน้าฮอยช้าง สามปีเป็นขนาด
ก็จิ่งมาฮอดห้อง นางแก้วแก่นสมร นี้แล้ว

อันแต่ ฮักฮูปน้อง ประมาณแต่มึนนาน มากแล้ว

พระก็คอนๆคิด ค่อยน้าฮอยช้าง
เจ้าจิ่ง จาเถิงแก้ว ปทุมานางนาถ

ท้าวลูกน้อง โลมน้อยช่างออย

บัดนี้ พี่จักขอแก่ทิพย์นาถน้อง ดั้นดุ่งเดินไป ก่อนแล้ว
เจ้าก็เนาคีงแพง อยู่หอปางกว้าง

พี่จักน้าฮอยช้าง ปิตาเดินประเทศ จิงแล้ว
อันว่า แก้วแก่นผู้ บุญกว้างค่อยอยู่ดี พี่ท้อน

คันว่า เถิงพระพ่อเดชแก้ว พี่ซิด่วนคืนมา พี่แล้ว
นงแพงเฮียม ค่อยอยู่ดีอย่าเศร้า

เมื่อนั้น บาคานน้อย จารจาต้านตอบ

อันจักละข้อยไว้ แหนงสู้ส่วนตาย พระเอย
แหนงว่า พันธนังเกี้ยว คอตายเสียสว่าง

ลือจักละน้องไว้ พายพี้ให้อยู่พอย พี่เด

เมื่อนั้น ม่ายๆหน้า ท้าวหนุ่มเลยจา
ขอแก่สมพาวนาง เจ้าอย่าเคืองดอมข้อย

อันว่า ทางฮ่อมฮ้าย มีเสือสางป่า
เจ้าจักผายแผ่นล้าน ดอมอ้ายเบ่าควร เจ้าเอย

ขอแก่ศรีเสลียวแก้ว อย่าเคืองดอมพี่ จิงท้อน
ข้อยบ่ได้ด่วนฮ้าง ฮามเจ้าชั่วยาม เจ้าเอย

๏เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนปทุมา