Page 157 - ebook.msu.ac.th

๑๔๖

อันจักไลนางแพง ส่วนตายตนข้า

ข้อยจักขอน้าเจ้า ปิตาตนพ่อ

คันฮอด พระพ่อเจ้าติ่วซ้อย ตนข้อยซิฮีบคืน ดอกนา
เมื่อนั้น ผู่แผ่นท้าว ตนพ่อเลยจา

ยังจักเอานางคาน ด่วนน้าตนเจ้า นั้นลือ

เมื่อนั้น คัชชนามท้าว เลยจาต้านตอบ
ลูกก็ขอฝากเจ้า จอมไท้พ่อตน

คันว่า ฮอดพ่อแล้ว จักต่าวคืนมา พ่อเอย
ขอแก่ภูธรพระ จ่งปรานีข้อย

เมื่อนั้น พระบ่ขีนค้าท้าว บาคานตนประเสริฐ
เจ้าก็ยินฮักท้าว ประสงค์แท้บ่ขีน

แต่นั้น พิเสกแก้ว ลาพ่อเล็งโญ

ท้าวก็แยงทันย้า ฮอดนางเลยต้าน
บัดนี้ พี่ก็ถวายผืนเสื้อ ตางตัวเอาฝาก

พอให้น้องแผ่นหล้า ถนอมไว้อุ่นทวง

เมื่อนั้น นางก็ฮ้อยดอกไม้ ดวงอาจถวายบา
พอได้ถือแทนตาง อุ่นทวงเสมอน้อง

คันว่า การใดฮ้อน ในทวงทนสวาท ภายพี้
อันว่า ดวงดอกไม้ ภายพุ้นเหี่ยวเสีย พระเอย

เจ้าจงทะยานล่วงฟ้า มาโผดปรานี
บุญเฮืองพระ อ้ายอย่าไลตัวน้อง

๏เมื่อนั้น บาศีแก้ว จานางนงถ่าว

พี่บ่ไลแจ่มเจ้า นางน้อยพี่แพง ดอกนา
คันว่า มีโภยฮ้าย อนตายบังเกิด เมื่อใด

ขอให้ดวงดอกไม้ ภายหน้าให้เหี่ยวเสีย พี่ท้อน

เมื่อนั้น บาคานท้าว เอามือลูบเกศ นางแล้ว
ล่้าๆมือ ลูบหลังนางน้อย

ค่อยอยู่ดีเยอ วิเสสแก้ว นางนาถเสมอตา พี่เอย
เจ้าค่อยยืนพันปี อย่ามีโภยต้อง

เสนหาเจ้า จอมหัวคนประเสริฐ เฮียมเอย
อย่าได้ไปอยู่ซ้อน ภายพุ้นลวดลืม แด่เนอ

เมื่อนั้น ภิเสกท้าว เลยเล่าซมนาง