Page 158 - ebook.msu.ac.th

๑๔๗

แต่นั้น นางงามลืม เสพเสียสันบ้า

เมื่อนั้น โสมพาวท้าว โลมนางน้อยนาถ

บาก็ทงไม้เท้า ทั้งแก้วดาบไซย์
เมื่อนั้น ผู่แผ่นแก้ว แปะมือแห่งนาง

บาเลยเถิงชานสุด ฮีบทะยานเหนือฟ้า

เมื่อนั้น นางคานน้อย หลิงแลภูวนาถ
ดีท่อสองต่าวหน้า เหลียวเยี้ยมชั่วไกล

เมื่อนั้น นางก็ย่าวๆน้้า ซลเนตรนองไหล
นางคานคึดอิดู หอดหิวเลยสะอื้น

คัชชนามจากเมียน าฮอยพ่อ

๏เมื่อนั้น พระก็เสด็จย่างย้าย เถิงแม่อะโนมาหลวง
บาไทย์เอาค้าแสน ที่ตนฝังไว้
เมื่อนั้น บุญเฮืองเจ้า คอนค้าขัดดาบ

เสด็จย่างย้าย น้าช้างแค่ผา
ดูยาบๆเหลื้อม ค้าเฮื่อเฮืองผา พุ้นเย้อ
พระก็บ่มีอาลัยสัง ไต่น้าฮอยช้าง
บาก็ยังประสงค์ด้วย ค้าแสนของเก่า
พระบ่คึดอ่าวอ้าง ดอมแท้ลวดไป

เมื่อนั้น พระก็เลยล่วงเท้า นะทีใหญ่สรภู พุ้นเย้อ
ดูดั่งวังใสสุด ชั่วตาเต็มเยี้ยม
ดีแก่ภูพนังล้อม สองภายเป็นฝั่ง

น้้านั้น ตกตาดก้อง คือฟ้าล่วงบน
พุ่งๆก้อน โตนฝั่งเป็นควัน
ยนๆไหล ออกไปมีย้าย
แต่นั้น บาก็ผายตนขึ้น ดอยค้าหลิงล่้า

ทั้งแผ่นค้าย ผาล้านยอดค้า
พอเห็นเลื่อนๆน้้า สุดชั่วไกลตา พุ้นเย้อ
พระก็น้าฮอยสาร เข้าไปในถ้้า
ดีแก่บาไทเยี้ยม หลิงดูถ้้าใหญ่

ประดับปากถ้้า หอแก้วยอดค้า
อันแต่ลวงสูงได้ สิบสองโยชน์ยังปาย
เป็นสถานค้า ดั่งอินทร์แปงไว้
หอมฮดกั้ว คันธเสนตลบกิ่น

ฮอฮ่วงเท้า ในถ้้าอูบมุง