Page 160 - ebook.msu.ac.th

๑๔๙

ตามแต่บุญแก่นแก้ว ฮาเจ้าคอบกัน พี่ท้อน

ค้อมว่า พระกล่าวแล้ว ซมดอกมาลา
ภูธรพระ ดุ่งเดินน้าช้าง
จิงไปเถิงสถานก้้า คุงคาน้้าใหญ่

บาก็เลาะเลียบน้้า เมือหน้าไต่ฮอย
เลยลวดลัดล่วงเท้า น้้าใหญ่สมุทร์หลวง
มองสูงสุด ชั่วตาเต็มเยี้ยม
เห็นแต่วังใสกว้าง เต็มตาพอมผ่อ
เจ้าก็หลิงล่้าเยี้ยม คือฟ้ามืดมัว

พอเห็นสะพู่ไม้ ต้นใหญ่ชมภู
มีวัณแดงสุก ส่องงามดูล้น
ล้าสูงเพี้ยง ดูประมาณฮ้อยโยชน์

สัพพะสิ่งไม้ มีพร้อมพ่้ามวล แท้แล้ว
๏ฟังยินโทดๆก้อง ลมล่วงปิวไป พุ้นเยอ
เป็นที่ภูมีซม ซื่นดอมดูแม้ง
มีทั้งลมไกวเปื้อง ปิวแกว่งใบศรี พุ้นเยอ

คือดั่งเสียงนนตี ม่วนหูจีจ้อย
ง่าหนึ่งคือดั่งเสียงแคนไค้ ซุงซอพิณพาทย์
ง่าหนึ่งเสียงม่วนแม้ง คือแก้วพาดเพ็ง หั้นแล้ว
เมื่อนั้น สุริโยค้อย เข้าขอบเสียแสง

บาก็ทะยานตนไป อยู่เซาในถ้้า
ฟังยินลมพานไม้ เทิงภูสุนเสพ
พระก็หลิงล่้าเยี้ยม ฟังแจ้งม่วนไพร
คือดั่งเสียงเสพน้อย เจ้าอ่อนปทุมา พี่เด

ป่านนี้ ฮ้อยว่าเนาหอค้า อยู่คอยอวยแท้
เทื่อนี้ เฮียมหากเอโกแล้ว ไกลนางพลัดพราก เสียแล้ว
กูจักคืนสู่ห้อง หอแก้วอ่อนอวน แท้ลือ

นับแต่ มาพรากแก้ว กูดั่งสามเดือน นี้แล้ว
จักคืนเมือเมืองหลัง ก็ใช่กาลลวงหลิ้น
กูนี้ คนชายแท้ ค้าเพียรมีมาก
ใค่จักคืนแอ่วหลิ้น เชิงซู้เบ่าควร แท้ดาย
หากจัก ได้กอดกิ่งแก้ว น้อยนาถมีนาน หั้นแล้ว

แนมท่อตนบ่ตาย หากจักคืนไปซ้อน
เมื่อนั้น บาคานท้าว ซมดวงหายโสก
พระก็นอนเน่งเนื้อ ในถ้้าแค่ไพร หั้นแล้ว

ท้าวก็ยินโสกฮ้อน กระสันแสบมีลืม
ดีแก่ฝนฮวยฮ้า ทั่วไพรดงไม้