Page 161 - ebook.msu.ac.th

๑๕๐

หลิงเห็นดาวเสด็จขึ้น เขาทองเฮืองเฮื่อ

เมื่อนั้น ผู่เผ่าท้าว คะนิงน้องลวดฝัน
ฝันว่า เมื่อพ่างน้อง ในอาสน์โฮงทอง
สองแพงฮัก กอดกันเฝือฝั้น

บาก็ คองว่ามีจิงแท้ เลิงฝันสะดุ้งตื่น
ก็บ่เห็นหน้าน้อง เลยกั้นเกื่อนกะหาย
พระก็ซมฮวดดอกไม้ เลยซื่นบ่เลิงเหงา
ดีแก่วันผาย ส่องมาดูแจ้ง
เจ้าก็กินงายแล้ว คอนค้าขัดดาบ

ทั้งไม้เท้า ดวงแม้งค่อยน้า
ช้างเล่าพลัดต่าวเข้า ดงใหญ่หิมพานต์
ภูบาลพระ ดุ่งน้ามียั้ง

๏หลิงเห็นบุพผาซ้อน ซอนใบบานแบ่ง
ยังเล่าคึดฮุ่งน้อง กระสันไห้ฮอดแฮง มากแล้ว
จิตแบ่งบั้น ใจออกเป็นสอง
ลอนท่อย่างน้าพาย ส่วงกระสันเถิงน้อง

เป็นใดแท้ สองไกลพลัดพราก กันนี้
ใจหากเป็นต้นเต้น เมือหน้าก็ใช่คืน
เมื่อนั้น ศรีสะอาดแก้ว เยื้อนไต่น้าฮอย
หลายวันคืน ค่อยไปทั้งห้อม

พระก็กอยแฮงขว้าม ภูเขาหลายหลั่น
บ่ฮู่กี่หมื่นชั้น ภูฮ้ายฮ่อมซัน
เถิงเมื่อเดือนเจียงเต้า สองวันมาฮอด
พระก็ขว้ามป่าไม้ หลายชั้นหมื่นถัน

เมื่อนั้น ทิพย์ยอดแก้ว กายเขตหิมพานต์
บาก็มองเมือหลัง ซั่งตาเต็มเยี้ยม
แต่นั้น พายสารช้าง น้าทางม้มเขต

อันว่า บาบ่าวท้าว เลยเยี้ยมค่อยตาม
พอยเล่า ฮอดประเทศห้อง เมืองใหญ่จ้าปา
บาหลิงเห็นภูสิง สุดชั่วตาดูแจ้ง
บาก็เดินลัดอ้อม จ้าปานครราช
ก็บ่เห็นบ่อนยั้ง ฮอยช้างที่ใด

พระจิ่ง หลิงล่้าเยี้ยม สุดชั่วภูสิงห์ หั้นแล้ว
บาคานผัน ยอดจอมภูกว้าง
จิ่งหลิงเห็น นครหลวงเบื้อง จ้าปาสุดผ่อ

เฮืองเฮื่อเข้ม หอแก้วยอดค้า
ผ่อเห็นผาสาทแก้ว มณีอาจสามหลัง