Page 201 - ebook.msu.ac.th

๑๙๐

ทกเคี่ยมไว้ ดูด้ามเป่าสงก์ แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสด็จฮอดนางคาน

ซุมสหายเขา กล่าวแหนนางแก้ว
ไปเยอนางงามแก้ว ทั้งหลายเสด็จออก ควรแล้ว

เชิญเจ้าอว้านหมู่เข้า ไปเซายั้งก่อนบา ชอบแล้ว

เมื่อนั้น นงถ่าวน้อย เจ้าอ่อนสีไว
ออนซอนเสียง กล่าวจาจงต้าน

ไปเยอบาไทท้าว ทั้งหลายฝูงบ่าว ไปท้อน
หลอนว่า น้องอยู่บ้าน คองเจ้าอยากซม บ่ฮู้

สังไปฮักแห่งพุ้น มาเปิดเสียสนิท นี้เด
ตั้งหากฟุมทั้งคืน ก็บ่ถองเถิงได้

น้องหากมานานแล้ว คองบามีฮอด

ส่้าคองกินน้องช้าง คองแล้วก็ล่้าดาย
เจ้าสังคามิ่งแก้ว ได้ลาน้องด่วนมา นั้นนอ

จิตใจอ้าย ฝากไว้แห่งพุ้น ลอนเล่าเดินมา แลนอ

สังบ่เอานงแพง พระแม่มาดอมเจ้า
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามขานตอบ

อันที่มีบ่อนซ้อน ภายอ้ายบ่ได้มี น้องเอย
พี่ก็คึดต่อเจ้า ทุกค่้าวันคืน มากแล้ว

ท่อว่า อนตายมี ก็จิ่งนานเถิงน้อง
เยียวว่า สายคอแก้ว มีสองลืมพี่ บ่ฮู้

อันว่า จิตใจแห่งอ้าย ประสงค์ตั้งต่ออีเฮียม มากแล้ว

๏เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว
เชิญบาศรี สิ่งอินทร์เดินย้าย

ดีแก่สาวฮามเยี้ยม หลิงบาลืมย่าง

ตากะด้าง ดอมเจ้าเพื่องาม หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

นูเนือคีง ค่อยลีลาย้าย
ฝูงหมู่ทาสีกุ้ม น้านางน้อยนาถ

เขาก็ยัวรยาตย้าย งามล้นลื่นประมาณ
เป็นที่ชายดั่นๆดิ้น จิตจักแตกเป็นกะจวน แลนอ

หลิงดูฝูงสาวฮาม มากหลายเหลือล้น