Page 202 - ebook.msu.ac.th

๑๙๑

หลิงดูคันยูเหลื้อม เหลืองดินเดียระดาษ ไปแล้ว

สะใบเบี่ยงผ้า แดงล้วนเฮื่องาม

เขาก็ว่อนๆฟ้า โคงกาบสาส์นเสนห์ พุ้นเยอ
ดีท่อฮมๆสาว บ่าวสมสงวนหลิ้น

ในไพรกว้าง ดงหลวงเที่ยวท่อง

เสียกาบฟ้า โคงหลิ้นหลากเชิง
สหายหนุ่มน้อย พอแต่สาวปาย

เขาก็โฮๆเสียง คั่งดงดาพื้น
เขาก็แยงดอกแก้ว ดวงสถานหอมหื่น นั้นแล้ว

แซวซว่าฮ้อง เสียงหลิ้นม่วนไพร
สาวก็ยาดดอกไม้ ลัดแล่นปันกัน

แต่นั้น นางสีไวแสวง ดอกดวงหอมเฮ้า

ซุมสหายฮ้อง โฮนันซีว่าว
อันว่าปิ่งสิ่งหน้า นางแก้วเล่าหัว

ฟังยินว่อนๆก้อง เสียงสั่งเสนหา พุ้นเยอ

วอยๆเสียง เสียดกันเชิงซู้
ฟังยินทะนีฮ้อง เสียงวอนดั่งว่อน พุ้นเยอ

มันก็ฮ้องฮ่้าให้ หาซู้ฮ่้าไฮ
เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

ออนซอนเสียง เสียดบาไทท้าว
๏ฟังเยอ บาไทท้าว ทั้งหลายผัวเพื่อน ฟังท้อน

ฟังทะนีฮ่้าฮ้อง ปายไม้ฮ่้าไฮ พุ้นเยอ

อันนั้น เขาว่าชายปากเกี้ยง ลวงล่ายใจเสิน นั้นแล้ว
พอยเล่ามาลวงญิง ให้สะเทินทางน้อง

อันนั้น เขาว่าเวรหลังดั้น เดินไพรพลัดหมู่ เสียแล้ว

ยังเล่ามาจวบน้อง นางแก้วแค่ไพร แท้แล้ว
ทั้งอ่อนท้าว สุวัณนาถนางนี

หลายวันคืน คอยเพียรประสงค์ซู้
ภายลุนแล้ว มีใจจางจืด

พอยเล่าละน้องไว้ แฮมเฮื้อบ่ประสงค์ ว่าดาย
ทั้งเล่าหนีหน่ายน้อง สันสิ่งดูเหม็น นั้นเด

นางก็เฮฮนเสียง ฮ่้าหามีแล้ว