Page 203 - ebook.msu.ac.th

๑๙๒

แม่นว่า พันปีน้อง คะนิงหามีเปิด

เขาว่า ชายปากกล้า ลวงน้องลวดกระสัน เจ้าเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟังเล่าเลยหัว
ฟังยินเสียงกาเวา ส่งมาจีจ้อย

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว จารจาต้านตอบ

เจ้าพี่น้อง นางแก้วค่อยฟัง พี่ท้อน
ฟังยินกาเวาฮ้อง ใกล้ฮุ่งหานาง พุ้นเยอ

เป็นนิทานเขา กล่าวมาเฮาฮู้
อันนั้น เขาว่าชายเดียวดั้น เดินไพรพลัดหมู่ เสียแล้ว

พอยเล่าจวบเจ้า แพงแก้วพี่ประสงค์ นั้นแล้ว
ฮักฮูปน้อง มีเปิดเมียสนิท ขิ่นเอย

แม่นว่า ซมทั้งวันคืน ก็บ่เพิงกะใจได้

พอยเล่าญิงบิดล้าว ลวงใจเลี้ยวจาก
ประสงค์เสพซู้ เสียอ้ายหน่ายซัง แลนอ

ตายมาจากชาตินั้น จิ่งได้เกิดเป็นนก

คะนิงนางคาน บ่ลืมหลายมื้อ
อันนั้น เขาว่าญิงแสนลิ้น ดอมชายมักโลภ

บ่กว่าเจ้าพี่น้อง คะนิงแจ้งหากเห็น ดอกนา
๏เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

คะนิงในใจ จิ่งหัวหุมต้าน
แซวๆเบื้อง สาวฮามแกมบ่าว

เขาก็ยาดดอกไม้ อิงเอื้อมไล่กัน

บางพ่องมือบายคั้น นมสาวเลยกอด ก็มี
สาวบ่มีหื้ออื้อ สังแท้ม่วนยิน นั้นแล้ว

แซวๆฮ้อง เสียงนั้นเต็มป่า

บางพ่องเสียงกาบฟ้า โคงหลิ้นเสียดกัน
เมื่อนั้น อ่อยห่อยเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

คึดเสนหา อยากโลมบาท้าว
บาศรีแก้ว เห็นสีไวไปเปี่ยว

บาบ่าวฮู้ ใจน้องเล่าแสวง
นางนาถน้อง เก็บดอกมะลีวัณ

บาคานเลย ลวดขอดอมน้อง