Page 204 - ebook.msu.ac.th

๑๙๓

เพื่อนสมศรีแก้ว กัลยาน้องนาถ

นางก็ถวายดอกไม้ ดวงแก้วแก่บา

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว จับจ่องมือนาง
เนียรๆใจ ลวดกระสันดอมน้อง

บาบุญท้าว ฟุมนางมีอิ่ม

แก้มก่ายแก้ม โลมไล้ลูบนม นั้นแล้ว
บาศรีข้า เดินมาแล้วฮอด

บาบ่าวเจ้า ซมแล้วลวดวาง
บางพ่องได้ดอกไม้ หลายสิ่งมาถวาย

นางก็น้ามาลา ดอกดวงถวายเจ้า
เขาก็ตั้งทัพกว้าง ผามใหญ่กางไพร

ประนมมาลา แต่งดีดาถ้วน

เขาก็เชิญสองศรีแก้ว ทั้งสองเสด็จด่วน
เซาฮ่มซุ้ม ผามกว้างอยู่เย็น

เขาก็ปูสาดไว้ เป็นอาสนาเดียว

สองนงแพง ฮ่วมกันเฮียงฮ้าน
๏เขาก็บายดอกไม้ ประดับแว่นแยงถวาย

ประนมมาลา ดอกดีถวายเจ้า
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามบาบ่าว

ประดับแก่นแก้ว สองเจ้าเทพแมน
สีไวนาง นั่งเทียมบาท้าว

คือดั่งเทพาแก้ว เทียมสถานเหนือแท่น

สองแก่นแก้ว คีงค้อมคู่กัน
ตั้งหากตาเคี่ยวคิ้ว คอยล่้าดูงาม

แพงเพาสี คู่กันเฝือฝั้น

บาก็ปากกล่าวต้าน ค้าอ่อนหวานหู
นงค้าแพง ค่อยจาค้าระห้อย

ยินสนุกล้้า ในไพรแวนมาก
ประดับดอกไม้ งามล้นลื่นประมาณ ซวดแล้ว

เมื่อนั้น สะพู่เนื้อ ยอหมากขันค้า
เซียงคานสอง ฮ่วมกันดูแม้ง

อันว่า ทาสีข้า ซุมสหายระวังแวด