Page 230 - ebook.msu.ac.th

๒๑๙

คอนๆขว้าม ดงหลวงหลายลั่น

ฮอดเขตด้าว ดงหั้นป่าหัน

แต่นั้น กวางก็กับเพสเพี้ยง เป็นดั่งยักโข
มันก็ยอขวัญคม เงือกเผลียงทั้งค้อน

ยักข์ก็ฮาวีท้าว เสียงแข็งเลยกล่าว

มันก็ลวดแกว่งค้อน ขวัญกล้านาบพญา
บัดนี้ กูจักกินมึงท้าว พญาหลวงซิ้นแซบ

จักเป็นเหยื่อท้อง กูแท้เบ่าสงก์
มองเบิ่งองค์พุงใส้ ตับใจปอดผ่อ พญาเอย

โชคกูมีหมื่นชั้น ได้กินซิ้นแซบนัว แท้นอ
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า สลบท่าวเทิงลวา

ยักข์ก็ซงมุงตา ล่้าแลบาท้าว

ใค่จักผันลวาผ้าย หนีมันทางอื่น
จักหนีจากม้ม มันได้ที่ใด

มีแต่โยมโทสา จิ่งบ่มีโภยต้อง

เมื่อนั้น พระก็วาจาต้าน ขอแห่งยักโข
ขอแก่ไอยะโกเฮา ค่อยกูณาข้อย

ท่อแต่ตัวเดียวดั้น เอโกมาเปี่ยว
อันว่า ชีวิตข้อย ขอเจ้าเทื่อเดียว นี้ท้อน

ข้อยนี้ เซื้อปู่เจ้า เสวยราชจ้าปา แท้แล้ว
ท่อแต่ตนเดียวหลง ดุ่งเดินน้าเจ้า

ขออย่า หลอนหลานเจ้า คนพอยกลางป่า จิงเทอญ

ข้อยจักเชิญปู่เจ้า เมือหมั้นอยู่เสถียร ปู่เอย
ขอพระเยื้อนโผดไว้ ทานทอดชีวิต

อันว่า เมืองจ้าปา แห่งเฮามีไฮ้

อันแต่คนชาติเซื้อ เสนาหนุ่มมีหลาย ปู่เอย
ในเมืองจ้าปา ฮุ่งเฮืองเหลืองเหลื้อม

ตูจักโฮมกันสร้าง ผาสาทลายค้า
ทั้งเม็งซอน ฮุ่งเฮืองปางแก้ว

กับทั้งสระพังน้้า อยู่อาบทงกิน
ยูท่างกันดานพระ ปู่เฮาเสวยแล้ว

จักจัดแจงตั้ง ฝูงหมู่อาหาร