Page 231 - ebook.msu.ac.th

๒๒๐

ทั้งภาหวานคาว โตกค้าเลียนตั้ง

จัดตั้งไตเงินไว้ ไตค้าล้างสว่าย ตีนแล้ว

ตู้จักปูนแต่งตั้ง ดาไว้ซู่ประการ ปู่เอย
แล้วจักเลี้ยงท่อนท้าว ลูกหมู่เสนา

ตูจักน้าเอาไป ให้อยู่หอปางแก้ว

พอเมื่อราตรีขึ้น ยามแถใกล้ซิเที่ยง เมื่อใด
เจ้าจงมาอยู่ยั้ง หอหั้นค่อยกิน ปู่เอย

ยักข์จักกินพญาก ามะทา

๏เมื่อนั้น ยักข์กล่าวต้าน เสียงใหญ่โพมๆ
มันก็จาบุญเฮือง ซู่ลวงเลยต้าน

ผิว่า สัจจะท้าว โสมงามมีเที่ยง เมื่อใด

กูบ่วางเจ้าแผ่นหล้า ให้คืนสร้างสืบเมือง หั้นแล้ว
คันว่า ยังเบี่ยงถ้อย ค้าล่ายพางกู เมื่อใด

กูจักกินทั้งเมือง บ่หลอหมดเสี้ยง

กูมักใค่กินยั้งซิ้น สาวฮามฝูงหนุ่ม จิงแล้ว
อันว่า ล้วนลูกท้าว ฝูงต้นยศมี ท่านเอย

ฝูงหมู่ชายหนุ่มน้อย ซิ้นย่อมยังแข็ง
กูหากเคยกินแม่ญิง อ่อนคางทั้งแข้ว

ท่านจง แยงสาวฮามน้อย มังสังยังผ่อย
ยศใหญ่กล้า มาให้แก่กู นั้นเทอญ

ฝูงหมู่มีคู่แล้ว กูบ่มีกิน ท่านเอย

ท่านจักผัดเขตไว้ นานแท้ดั่งใด
กูก็คองอาหาร อยากกินดอมท้าว

พระก็ปฏิญาณไว้ สองเดือนเป็นเขต

ยักข์ก็บนบอกชี้ ทางท้าวที่ไป
เมื่อนั้น พระก็ขึ้นขวี่ม้า เสด็จล่วงเลยหนี

ยังค่อยเขียวคืนไป ซู่วันทั้งห้อม
เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ก้ามะทาย้านสั่น

เสือโค้งเค้า คางอ้อมทั่วไพร
มันเลาะมาจิ่มใกล้ อ้าปากทั้งคาง

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ยินยากในใจ มากแล้ว