Page 232 - ebook.msu.ac.th

๒๒๑

คอนๆคึด อ่าวเถิงนางแก้ว

สังหากตนเดียวผ้าย เขียวทางมัวมืด เฮานี้

ตั้งหากเหลือทุกข์แท้ เวรซ้้าบีบเต็ง ซวดนี้
กูก็เสวยราชสร้าง เมืองใหญ่จ้าปา ดีดาย

๏บัดนี้ กูหากมาจวนตาย คอบเวรจนใกล้

กรรมกูแล้ว เวรังมาฮอด
เบียนไพร่ฟ้า เมืองบ้านมุ่นทะลาย

พอเมื่อ วาโยต้อง สูญเดือนหนาวหน่วง มาแล้ว
มัวมืดไม้ ทางท้าวก็บ่เห็น แลนอ

แต่นั้น ม้าล่วงขว้าม ภูใหญ่เห็วซัน
มันก็เซนๆไป หล่มเห็วเลยกิ้ง

หลีตนลวามะณีเต้น ต้าหินหนาวหน่อ

ท้าวเกือกกิ้ง คีงเนื้อขูดหิน
คีงบาท้าว เป็นแถวนองเลือด

วิ่งๆน้้า ตาย้อยหลั่งไหล

ตั้งเล่ามีบากแท้ ปางก่อนมาสนอง แลนอ
กูหากฮามแลงปะ ป่อยเสียหลายมื้อ

ทางเดียวดั้น บ่มีเห็นมัวมืด แลนอ
คือดั่งไปเข้าถ้้า บ่มีแจ้งมืดมัว นี้เด

กูก็ อึดอยากล้้า แฮงถ่อยแคนทาง มากแล้ว
เหมือนจักมรณังตาย แค่ไพรดอมเนื้อ

มาอิดูอ้าคาแก้ว สายสมรน้องพี่ กูเด

กูหากมาอยู่เฮื้อ ตายค้างแค่ไพร นี้แล้ว
อิดูเสนหาซ้อย สีดาลูกของพ่อ กูเด

กูจัก ตายจากแก้วก้าพร้า สองเจ้าบ่เห็น นี้แล้ว

แต่นั้น พระก็ขึ้นขวี่ม้า ซ้้าเล่าเลยไป
เซนๆเถิง เที่ยงคืนยามค้อย

เหมือยฮวายย้อย ฮ้าไพรหนาวหน่วง
พระบาทเจ้า ทงม้าค่อยไป

อิดอ่อนหล้า เป็นยิ่งโฮยแฮง
แสนทนทุก วิบากกองถึงเนื้อ

เหลือที่ทนทวงแค้น เห็วซันหวยฮ่อง