Page 233 - ebook.msu.ac.th

๒๒๒

จักว่า งูงอดฮ้าย เสือช้างแฮดสิงห์

ม้าก็วิ่งๆเต้น เดือนมืดก้าตา แท้แล้ว

๏แต่นั้น ม้าล่วงเท้า สถานจอดศาลา
บาไทเลย เฮียกเสนาท้าว

เมื่อนั้น เสนาท้าว ตามไฟเยืองยื่น

นางนาถเจ้า พระทัยฮ้อนฮีบไป
ฮับแก่นแก้ว โจมจูบจอมขวัญ

สองก็เฟือกันไป สู่หอเซายั้ง
แต่นั้น อ้าคาคั้น ตีนมือพระบาท

ยังเล่าเกือกกิ้ง หิวไห้หอดทวง
เยียวว่าพระบาทล้ม ตายก่อนอ้าคา แลนอ

น้องก็เททวงหิว หอดตายดอมอ้าย

ก็หากฮุนแฮงแท้ มีนอนคองพระราช
ข้าน้อยทงโสกกั้น คะนิงอ้ายฮุ่งแสน พระเอย

เมื่อนั้น สุริโยขึ้น เฮืองฮุ่งภูพะนอม พุ้นเยอ

เขาก็ยอภางาย ฮีบถวายเถิงเจ้า
เมื่อนั้น สองแพงเจ้า เสวยงายแล้วอย่า

สองแจ่มเจ้า ถอยล้างเซ็ดมือ
เมื่อนั้น ซว่าๆพร้อม ฝูงหมู่เสนา

เขาก็ยอมือทูล ขาบกรกอยไหว้
เป็นใดแท้ ราชาพลัดพราก เสียนั้น

ข้าน้อยเลยไล่ม้า น้าเจ้าบ่ทัน พระเอย

ผัดถีบดั้น หาที่ทางใด ก็ดี
เลยบ่เห็นภูมี ค่้าจวนดูล้้า

ข้าน้อยเขียวคืนดั้น ทางใดมีจวบ เฮ็วนี้

ฝูงไพร่ฟ้า ยินค้อยคั่งทวง พระเอย
ก็บ่ได้จวบเจ้า ยั้งขม่อมทางใด

ข้าจิ่งน้ากันมา ขาบทูลพระนางแก้ว
หมดปัญญาแท้ หาใสก็ดายเป่า พระเอย

บ่มีได้จวบผ้อ จอมเจ้าที่ใด ได้แล้ว
๏เมื่อนั้น บุพพิตไท้ ก้ามะทาต้านตอบ อันนี้

เหมือนดั่งเฮา หากมาขว้ามบ้าน เมืองแท้เป่าเสีย นี้แล้ว