Page 234 - ebook.msu.ac.th

๒๒๓

เป็นแต่เวรคอบแก้ว กูแก่นจอมกษัตริย์

แข็งว่า บุญกูบ่มีหลาย ส่วนตายไปแล้ว

ยักข์มันแปงเพสให้ เป็นกวางค้าตัวใหญ่
เขาแดงคือทองค้า ดั่งไฟสุกเข้ม

กูก็ คึดใค่ได้ ผันถีบอาซะไนย์

ตามกวางค้า ไล่จนน้าส้น
กวางเล่าแปงตนให้ เป็นผียักข์ใหญ่

สุดชั่วต้น ตาลตั้งไป่เพียง ท่านเอย
มันก็ไกวแกว่งค้อน ตะบองใหญ่ขวานคม

เค็งๆเสียง นาบกูกวนย้าน
กูก็ ยอมือขึ้น โยมมันหลายเทื่อ จิงแล้ว

กูก็ เวนมอบบ้าน เมืองให้จิ่งวาง

ใค่จักกินลูกแก่นแก้ว เสเนตรยังสาว
เอาไปวาง ใส่หอผีไว้

อันหนึ่ง แปงค้าล้วน แดงงามปุนแต่ง

ไว้ใส่น้้า กินแท้สู่อัน
มันก็ปุนแต่งไว้ กูจื่อจ้าคอง หั้นแล้ว

มันจักกินทั้งเมือง จิ่งขอโยมไว้
ยักข์ปฏิญาณให้ สองเดือนเป็นเขต

อันว่า ผาสาทกว้าง แปงไว้นอกเวียง ว่าอั้น
เมื่อนั้น เสเนตรฟ้าว โลมไล่ตกใจ

เขาก็ เคียงความเถิง กงพะลีชวนหลิ้น

แข็งว่า กงพะลีผู้ ใจจงพาด่วน มานั้น
ลางจักเสียมุ่นบ้าน วายย้าวลูกหลาน แท้แล้ว

บัดนี้ พงพะลีได้ ใจจงพาด่วน จึงแล้ว

สันใด จักมาขว้้าบ้าน เมืองปิ้นเป่าเสีย แท้นอ
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ต้านตอบเสนา

เฮาบ่ปุนค้าติ ท่านกงพะลีได้
มันหากเป็น แต่เวรเฮาแท้ ภายหลังน้าคอบ จิงแล้ว

เฮาได้เห็นแม่นแม้ง กันแล้วจิ่งมา ท่านเอย
คาวนี้ เฮาขว้้าบ้าน เมืองมุ่นเป็นผง นี้แล้ว

ควรที่ราชาเมือ แต่งดีดาเมี้ยน