Page 235 - ebook.msu.ac.th

๒๒๔

ผิบ่เฮ็ดดั่งนั้น ดูดั่งเสียเมือง

มันจักกินจ้าปา ไพร่ไทดูถ้วน

จักกินกูแก้ว ทั้งเมืองมุดมอด เสียแล้ว
เฮาอย่าช้า วันนี้ด่วนเมือ ท่านเอย

พญาก ามะทาคืนเมือง
๏แต่นั้น พระตอบถ้อย เตินหมู่เสนา

เขาก็เอากันเมือ ซู่คนดาถ้วน
ค้อนเฮ่งค้อง สะบู่ใหญ่สัญญา

แต่นั้น พระก็ไหลพลหลวง ออกไพรดงกว้าง
ทมๆก้อง พลแสนกายเขต

อว้านส่้าข้า ทั้งช้างหมู่พล

พระเสด็จยาตย้าย น้าไพร่พลเมือ
สุนๆเสียงพล แห่พญาเมือบ้าน

หลายวันเต้า เดินเมือทุกหมู่

ขว้ามป่าไม้ หลายมื้อพ่้านาน
สะพู่เท้า เมืองใหญ่จ้าปา พุ้นเยอ

ดีแก่ชายคานสอง ค่อยลาลงห้อง
แยงที่บาลังแก้ว หอค้าผาสาท

สองแจ่มเจ้า แพงล้านหง่วมเหงา หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีดา

เจ้าก็แยงบุญเฮือง ขาบลงเลยก้ม

เมื่อนั้น อ้าคาอุ้ม เอานางนงถ่าว
เจ้าก็ซมลูกแก้ว ถนอมไว้บ่วาง

นางนาถต้าน จาเล่าค้าทูล

นางสีดา เกี่ยวปิตากวนให้
อิดูปิตาไท้ จอมหัวทุกข์ซวด เฮ็วนี้

วิบากเจ้า ใดแท้ลวดเถิง นี้เด
สังหากเคาะห์ซวดพ้น เถิงที่เล็งโญ นี้เด

สังว่า ตัวเดียวมา อยู่แกมผีเสื้อ
เมื่อนั้น โสมพาวแก้ว ปะนมมือแล้วเลิก

เสด็จจากเจ้า เมือห้องแห่งตน