Page 236 - ebook.msu.ac.th

๒๒๕

เมื่อนั้น สะพึกพร้อม พระป่าวโยธา

สูฮีบท้าเปืองโดย อาชญากูตั้ง

แปงภาเงินไว้ ภาค้าปูนแต่ง ดาท้อน
คันว่า สูแต่งแล้ว ดาไว้ซู่อัน หั้นท้อน

เมื่อนั้น ทุกท่านท้าว ฝูงหมู่เสนา

เขาก็ โดยราชา ซู่อันเลยแล้ว
เขาก็เมือทูลไหว้ ราชาพระบาท

ฝูงข้าตกแต่งตั้ง ดีแล้วซู่อัน พระเอย
๏เมื่อนั้น วันคาดแค้ว ได้ขวบสามเดือน หั้นแล้ว

พระก็ ทันพิมพ์สาส์น ฮีบมารดาใช้
มันก็ลงเฮือนแล้ว เมือเถิงพระบาท

เมื่อนั้น พระลวดต้าน ค้าใช้ต่อมัน

มึงจงเมือบอกท้าว ทันที่กงพะลี ที่พุ้น
ขอนางงาม ลูกคีงวันนี้

เพื่อจักปูนแปงให้ ผีกินนางนาถ ว่าเนอ

มึงอย่าช้า วันนี้ฮีบไป เทียวเทอญ
มันก็ก้มขาบท้าว ลาราชเล็งโญ

เตินทาสี สี่คนดอมท้าว
มันก็ แยงที่เคหังห้อง กงพะลีเลยกล่าว

บัดนี้ พระบาทเจ้า ขอน้อยลูกตน ว่าดาย
เจ้าจักเมือมอบให้ ยักข์ใหญ่อยู่กิน ว่าอั้น

มันขนังทวงคึด บ่ตายทะลอนยั้ง

ก็บ่ขีนค้าเจ้า ตามกรรมนางนาถ
แม่ก็ซี้ซ่อนดิ้น หิวให้หอดกะหาย

เมื่อนั้น โสมสะอาดเนื้อ สลบท่าวทั้งยืน

สนๆเขา เป่าหูนางแก้ว
นางก็ผืนกะใจให้ วันทาพ่อแม่

นางลวดต้าน ค้าแม้งสั่งเขื่อ
คอยอยู่ดีเยอ สองแจ่มเจ้า ปิตาพ่อแม่ กูเอย

บัดนี้ ข้อยจักมรณังตาย จากเขือสองเจ้า
เชิญเอาตนตัวน้อย ไปเผาเสียชาติ จิงเทอญ

เจ้าจงปูกดอกไม้ ระวังล้อมที่เผา แด่เนอ