Page 237 - ebook.msu.ac.th

๒๒๖

อันหนึ่ง เจ้าจงเก็บซากฮ้าย ฝูงดูกมาโฮม แด่เนอ

เจ้าจงแปงเจดีย์ ก่อกวมเฮียมไว้

อันนี้ เป็นแต่กรรมเวรข้อย โฮมถองเถิงอ่อน จิงแล้ว
๏เมื่อนั้น เขาบ่ช้า กุมอุ้มกอดเอา

จิ่งตกแต่งเนื้อ ประสงค์ใส่จันทน์มัน

คีงควรขาว สิ่งเงินเลียงไว้
อันว่า โสมศรีส้อย นางงามงอมม่วน

เขาเล่าหอบใส่ฮ้าน ผีเสื้อยักข์หลวง หั้นแล้ว
เมื่อนั้น เลยล่วงเท้า เถิงเขตปักตูเวียง

เขาก็ไลตนนาง เข้าไปในสว้าม
เขาก็ลาลงแล้ว หับปักตูอัดแจบ

ยังท่อนางนาถน้อย ในสว้ามถ้าผี หั้นแล้ว

แต่นั้น ซะซ่อนเนื้อ คึดคั่งคองตาย แลนอ
พอเมื่อสูรย์เฮืองลง ค่้าจวนดูเศร้า

เถิงเมื่อราตรีค้อย ยามแถเถิงเที่ยง เมื่อใด

ผียักข์ฮ้าย ซูเข้าเขตเมือง
มันก็แยงที่ใกล้อ่างน้้า ล้างสว่ายตีนมือ

พอยเล่าเถิงชานมนต์ มาบเมืองเหลืองเหลื้อม
มันกินภาคาวพร้อม ภาหวานหลายสิ่ง

ยักข์ก็กินอิ่มแล้ว คือฟ้าฮ่วมเสียง
มันหลิงล่้าเยี้ยม ไขแห่งปักตูทวน

ยักข์ก็ท้าเสียงแข็ง นาบปานไฟไหม้

แต่นั้น นางคานน้อย หลงใจสลบอยู่
ผีก็เลยซอกได้ กุมคั้นบีบกิน

นางก็มรมิ่งเมี้ยน ตายอยู่น้ายักข์

มันก็บายสองขา จีกกินมียั้ง
ยักข์ก็ บายเอาเกสาเกล้า กะโบงหัวขบแตก

มันบ่ยั้ง กินใส้โพ่นพุง
ยักข์ก็กัดต่อนซิ้น เลือดหยาดไหลตก

มันก็กินทั้งคืน บ่หลอเหลือเสี้ยง
ยักข์ก็ซงโมงก้ม กินนางน้อยนาถ

มันก็ลอกดูกแก้ว กินเสี้ยงจิ่งวาง เจ้าเอย