Page 240 - ebook.msu.ac.th

๒๒๙

ควรที่ผู่ใสท้าว ให้ลูกตายตาง ก่อนเทอญ

เฮาจัก มวลกันตาย เทื่อเดียวดอมเจ้า

เมื่อนั้น ค้าเสินแก้ว ก้ามะทา ต้านตอบ
เฮาจัก เวนมอบท้าว ตายเสี้ยงก่อนนาง ชอบแล้ว

บัดนี้ พระจักเวนมอบเนื้อ ให้แก่ยักโข

พระก็วางคดีหลวง สั่งเสียนางแก้ว
ค่อยอยู่ดีเยอ โยธาเจ้า ทั้งหลายให้ค่อยอยู่ ดีท้อน

มันหาก เป็นแต่วิบากเบื้อง ตายเสี้ยงก่อนสู ท่านเอย
กูจัก เมือทานให้ ผีกินตางเหยื่อ

กูจัก เมือมอบให้ ผีฮ้ายก่อนเขือ นี้แล้ว

พญายอมมอบตัวให้ยักข์กิน

๏บัดนี้ เวรหากเคยพลัดแก้ว ไลอ่อนสองกษัตริย์ นี้แล้ว
กูจัก เมือเมืองพรหม ก่อนสองเขือเจ้า

เมื่อนั้น เสนาให้ ดอมองค์พระราช จิงแล้ว

เสียงล่วงเท้า นางแก้วแม่เมือง
ดูดั่ง เสียงพั่งพื้น หยุ้งใหญ่เฟือนฟัด

แพงเมืองเสีย ด่วนมาดูท้าว
นางก็ทนสะออนกั้น กางมโนจักแตก

นางก็ซีเซี่ยนกั้น ดอมท้าวแทบตีน
คือคู่อกจักแตกม้าง มรณาตตนตาย นั้นแล้ว

อ้าคายินตอม เดือดแดดอมท้าว

ผัวขวัญซ้อย เสมอตาตนเนตร กูเอย
ตั้งว่า วิบากเจ้า ใดแท้คอบเถิง นี้เด

พระก็ เสวยราชท้าว ทศราชตามธรรม

สังเล่า มาเป็นอนตาย คอบผีสางเสื้อ
น้องจัก ขอตายเมี้ยน ดอมบาให้ดับชาติ

พอให้บุญมากได้ เมือฟ้าสู่พรหม ก่อนแล้ว
พระอย่าไลลูกแก้ว เจ้าอ่อนสีดา แท้เนอ

หลอนว่า สมภารนาง ชาติหลังคูณค้้า
บัดนี้ ข้าน้อยจักตาคีงให้ ผีกินตางเหยื่อ ควรแล้ว

ตามแต่ บุญก่อนกี้ น้าให้บ่ขีน พระเอย