Page 241 - ebook.msu.ac.th

๒๓๐

นับแต่อายุสิบหกได้ เทียมองค์พระราช มาแล้ว

บุญหากเคยคาดได้ เป็นข้อยแทบตีน พระเอย

บ่เคยพลัดพรากท้าว ไกลบาทพอยาม หนึ่งนั้น
บัดนี้ เวรังจ้า จากสองเขือเจ้า

นางก็บันดานให้ ดอมบาฮ้องฮ่้า

สนมหนุ่มน้อย เฮฮ้องฮ่้าไฮ
๏เมื่อนั้น เสียงซ่าเท้า นางนาถสีดา

โสมงามลงหอค้า ฮีบมาทูลเจ้า
มาเห็นพ่อแม่ไท้ ทั้งสองสลบอยู่

เมื่อนั้น ผู้แจ่มเจ้า บุญกว้างฮ่้าคะนิง
กูจักตกจากพื้น ผาสาทตายไป

ใค่จักติงตนอด อยู่ใดซิเป็นได้

แหนงท่อ แทงคอเมี้ยน ตายไปให้เสียสว่าง ท่อลือ
กูหากคืนบ่ได้ ดอมดั้งเผดผี แท้แล้ว

กูจักตายดั่งนั้น ส่วนเล่าเป็นเวร แลนอ

ควรกูเอาตัวทาน แก่ผีสางเซื้อ
พอให้บุญซูแก้ว ทั้งสองยืนยิ่ง

ขอให้ ได้เมือเกิดก้้า เมืองฟ้าฟากสวรรค์ ที่พุ้น
สองหากทุกข์ยิ่งแท้ สุดแห่งค้าทุกข์

คึดว่า สมภารมี ได้เกิดมาดอมเจ้า
ควรที่ทานคีงให้ ผีกินตางพ่อ ควรแล้ว

พอให้สองแจ่มเจ้า แพงล้านอยู่สะเบย ชอบแล้ว

อันว่า คุณที่ภูธรท้าว ทั้งสองมีมาก จิงแล้ว
เหลือยิ่งกว่าขนเกศเกล้า กูแท้มากหลาย แท้แล้ว

นางก็แปงจิตไว้ แปงใจตั้งซื่อ

ยังเล่า เห็นแก่นแก้ว สองเจ้าอยู่เหงา แท้แล้ว
นางก็อดบ่ได้ ฮ้อนเฮ่งคือไฟเผา

นางก็ยอตีนมือ ใส่หัวเลยไหว้
ตั้งหากเหลือแฮงแท้ ยักโขกะท้าโทษ เฮานี้

วิบากบั้น ใดแท้ถ่องเถิง นี้เด
ตั้งว่า ทุกข์ขนาดแท้ มีแต่สามเฮา แลนอ

เป็นแต่เวรใดเด เบียดใจปางนี้