Page 242 - ebook.msu.ac.th

๒๓๑

ก็หากเหลือทุกข์กั้น ดอมผีในป่า ปางนี้

ก็บ่มีฮู้ม้ม เวรฮ้ายเบียดตน ซวดแล้ว

พระก็เสวยราชท้าว ทงแท่นหอค้า ดีดาย
ตนเดียวมาเป็นเวร คอบผีสางเสื้อ

สองก็บายเอาแก้ว สีดาโจมจูบ

มือลูบเนื้อ บายน้อยนั่งเพา
๏บัดนี้ พ่อก็เห็นหน้าแก้ว ทิพย์ฮูปวันเดียว นี้แล้ว

เจ้าพ่อจงท้าศีลทาน ส่งบุญหาข้อย
พอจักตายเสียเจ้า จอมนางพลัดพราก ปางนี้

นางค่อยเลี้ยงแม่เจ้า จอมข้อยอย่าไล แด่เนอ
อันนี้ เป็นแต่เวรพ่อแล้ว ตายจากสองกษัตริย์ นี้แล้ว

พ่อจักเวนตนไป ให้แก่ผีสางเซื้อ

อันนี้ กรรมหากเคยพลัดแก้ว กูตายพลัดพราก แท้แล้ว
เมื่อนั้น นางนาถน้อย กั้นเกื่อนตายสลบ

มโนทวงทบ หลูดกะใจเทม้าง

สามกษัตริย์ไท้ ตายเต็งกิ้งเกื่อน
พระก็ทวายทงเยื้อน แข็งใจลุกนั่ง

เมื่อนั้น นางนาถน้อย แพงล้านเล่าทูล
พระค่อยเยื้อน โผดน้อยฟังอ่อนสีดา ก่อนเทอญ

ลูกขอตายตาง อุ่นเมืองแพงล้าน
ขอให้ภูมีเจ้า ทั้งสองค่อยอยู่ ดีท้อน

ลูกจัก ซ้้าชาติแก้ว ทานให้แก่ผี พระเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ขออ่อนสีดา
สายคอเอย อิดูนาเจ้า

ให้ลูกเลี้ยงแม่ไว้ สนุกอยู่ปางทอง พ่อท้อน

สายคอเอย อย่าเคืองค้าฮ้อน
เมื่อนั้น เจ้าหน่อฟ้า น้อยนาถสีดา

นางก็ทูลบุญเฮือง พระพ่อตนจาต้าน
ขอแก่ราชาเจ้า อย่าลอนได้กล่าว สันนั้น

ดูดั่งธรรมเทศน์ไท้ ตัวน้อยจื่อจ้า พระเอย
ลูกนี้ เป็นลูกมหาราชเจ้า เมืองใหญ่สองกษัตริย์

บุญหากเคยเป็นหลาน เกิดมาดอมเจ้า